luns, 23 de novembro de 2009

Como se licúa o aire?

O traballo que nos tocou relativo ó Tema: Aire e Atmosfera foi o de buscar información sobre os sistemas industriais de licuado de aire, que segundo parece son os sistemas que se usan para obter entre outros o Osíxeno e Nitróxeno líquidos (para sistemas de refrixeración, etc). Buscando en Internet atopamos unha boa información en Wikipedia que poñemos a continuación:

O sistema de Linde-Hampson é un sistema de licuefacción de gases moi estendido en aplicacións pouco esixentes de Crioxenia debido a súa sinxeleza e basease para o seu funcionamento no Efecto Joule-Thomson.


O sistema de Linde-Hampson Simple, está composto por un compresor, un cambiador de calor, unha válvula de expansión e un depósito para o gas licuado. O gas de aporte (aire) entra ó sistema a través do compresor, onde se lle aplica traballo e extraese o calor, tras o compresor o gas atópase comprimido a temperatura ambiente. A continuación o gas pasa por un intercambiador de calor onde arrefría, e despois, o gas frío e comprimido expándese a través dunha válvula ata a presión ambiente, nesta expansión o gas arrefría aínda máis debido o efecto Joule-Thomsom e pasa á cámara de licuación, nesta cámara parte do gas entra en estado de líquido saturado e retírase.

É deste aire en estado líquido de onde se obteñen a diferentes temperaturas o Osíxeno, Nitróxeno e os demais gases compoñentes do aire en estado líquido, que servidos en bombonas utilízanse en diversas aplicacións (Nitróxeno para Crioxenización, Osíxeno para soldadura, Neón para lámpadas, etc).

O esquema do sistema e o ciclo termodinámico seguido polo gas se mostran na imaxe superior.

Experimento dos hemisferios de Magdeburgo


Dentro do tema de Ciencias, no que estamos agora (Aire e atmosfera), tocoume investigar sobre o experimento de Otto von Guericke coñecido como o experimento dos hemisferios de Magdeburgo, no que demostrou que o aire pesa.

Otto von Guericke foi un físico alemán coñecido por ser o inventor da máquina pneumática (Magdeburgo, 20 de novembro de 1602- Hamburgo, 21 de maio de 1686).

O experimento dos Hemisferios de Magdeburgo consistiu en xuntar dúas bóvedas metálicas ocas, duns 500 litros de capacidade, de forma hemisférica. Do seu interior extraeuse o aire cunha máquina pneumática, provocando o baleiro. Entón, sobre os hemisferios só actúa a presión atmosférica exterior, xa que ao extraer o aire non hai presión no interior. Se a superficie dos hemisferios é suficientemente grande, necesítase unha forza bastante considerable para lograr separalos, de feito, os dezaseis cabalos que utilizou Guericke para o seu experimento non foron capaces de separalos.
Cando, mediante unha válvula se lle insuflou aire novamente á esfera, puido ser separada en dúas metades sen dificultades.

venres, 20 de novembro de 2009

Inventan un airbag para peóns

O artigo que máis nos interesou da páxina web de Tendencias 21 foi este en que se comenta o desenrolo dun airbag que protexe ós peóns se un vehiculo impacta sobre eles.
A continuación mostramos un extracto da noticia tal e como aparece no artigo orixinal:

"Reduce hasta un 76% el impacto contra un vehículo de una persona atropellada.
Ingenieros norteamericanos han ideado un airbag para peatones que reduce hasta un 76% el impacto de una persona contra un vehículo cuando es atropellada. El sistema detecta la inminencia de un impacto y automáticamente abre el capó y despliega un airbag. Otro sistema, colocado en el parabrisas, amortigua asimismo el impacto de una persona, reduciendo su intensidad en más de un 50%. Otras tecnologías van desde las variaciones en la forma del capó de los camiones, hasta los sensores que detectan viandantes en peligro, en el caso del modelo S60 de Volvo. Todos estos avances, sin embargo, aún tienen escasas aplicaciones reales, advierten los expertos." Por Yaiza Martínez.

Comentario:
Escollimos esta noticia de Tendencias21 porque nos chamou a atención a fabricación de airbags para os peóns. Este modelo de airbag pode axudar a moitos peóns que sofren lesións por ser atropelados por un vehículo, isto axuda a que o impacto do peón sexa menos grave pero, pola contra, nós pensamos que tamén pode causar lesións se o coche está case parado, producindo un impacto do airbag cara ó peón. A pesar disto, parécenos unha mellora moi boa e intelixente no mundo da automoción.

luns, 2 de novembro de 2009

Saíndo a por Cogomelos

As saídas da clase de ámbito científico que fixemos co profesor para buscar cogomelos foron moi produtivas, aprendemos o nome de moitas clases de cogomelos. Entre os cogomelos que vimos atopamos unha especie rara pola súa forma atípica e difícil de encontrar, entón decidimos facer o traballo sobre este cogomelo denominado Ramaria ou Clavaria (non sabemos exactamente a variedade). A continuación mostramos unha foto dun dos exemplares que atopamos nunha carballeira.
Posteriormente buscamos información en internet, e creemos que o exemplar atopado por nós se corresponde cunha ramaria formosa e a continuación mostramos unha foto obtida de internet.


A ramaria formosa distínguese por ter na súa xuventude o tronco branquecino, as ramas de cor asalmoado e os tápices amarelentos. Pode producir indixestións ou ser purgante. Aparece a mediados do outono, baixo faias ou carballos. É pouco común e ademais é tóxica. (Información atopada en internet).

Operacións matemáticas no Antigo Exipto

A nós tocounos facer o traballo sobre as operacións matemáticas no antigo Exipto, para o cal buscamos infomación en diferentes páxinas de internet.


Suma e resta:

Para sumar ou restar utilizaban dous símbolos que se poñían antes dos números:A continuación amosamos un exemplo de suma (este exemplo foi sacado dun documento PDF sobre as Matemáticas no Antigo Exipto escrito por Ainoa Berciano Alcaraz, Universidade do País Vasco-Euskal Herriko Unibertsitatea) :Multiplicación:

A multiplicación exipcia facíase por duplicacións do multiplicando, e é coñecido como duplicación e mediación, e baséase na propiedade distributiva da multiplicación.

O método utilizado só require saber sumar:

Se desexamos multiplicar dous números, sendo X maior que Y:

Na primeira columna escríbese a serie: X, 2X, 4X, ... (obtendo cada cifra duplicando a precedente).
 
División:
A división efectuábase polo procedemento inverso dá multiplicación:
Márcanse os números da columna B cuxa suma é o dividendo, e sumando os correspondentes da columna A obtense o cociente.

Cando o cociente non é exacto, é necesario introducir as fraccións.
Así, para dividir 169 entre 8 hai que operar igual, pero engadindo 1/8 pois 21 = 16 4 1 1 dividido por 8. Solución 21 1/8
Para dividir 170 entre 8 operar igual, pero engadindo 1/8 1/8. Solución 21 1/8 1/8

(A información sobre multiplicación, división e fraccións obtivémola en Wikipedia).

venres, 30 de outubro de 2009

Comezamos un novo Curso e hai novos membros da páxina

Este curso voltamos a comezar un novo ciclo de 2 anos de Diversificación, durante os próximos 2 anos os membros do Blog serán:
Iván, Dani, Gloria, María e Fanny, ademais de Manoliño (o profe).

Cadrados máxicos

Os cadrados máxicos son ordenacións de números en celas formando un cadrado, de tal modo que a suma de cada unha das filas, de cada unha das columnas e de cada unha das diagonais de o mesmo resultado.
A orixe dos cadrados máxicos e moi antiga, os Chinos e os Indúes coñecíanos antes da era cristiá. Desde o S. XVI, se sabe que co método seguinte podemos facer calquera tipo de cadrado que teña un número impar de celas de lado, seguindo o seguinte esquema:
Ademais, investigando en diferentes páxinas de internet descubrimos que hai moitos máis métodos para facer cadrados máxicos. Tamén descubrín que nas obras de arte aparecen cadrados máxicos, como en cuadros de DURERO ou esculturas de GAUDI (na Sagrada Familia).
Ademais de cadrados, pódese crear calquera outra figura xeometrica máxica (círculos, hexágonos, etc).
Como parte deste traballo mostro un cadrado máxico de 6x6 celas que fixen eu mesma:

mércores, 10 de xuño de 2009

Estatística

Estamos acabando (¡por fin!) as clases e para rematar cos contidos de matemáticas estamos agora en Estatística. O profesor nos preguntou que opinabamos sobre se a data dos nacemento (o mes para ser concretos) é aleatoria (ocurre por igual en calquera mes do ano) ou segue algún tipo de pauta (hai máis nacementos nalgúns meses determinados). A nosa resposta foi variada pero, en principio, fomos partidarios de que non debería haber ningún mes que se distinguira dos demais polo número de nacementos. Foi nese momento en que nos explicou que a resposta a esta pregunta e a outras similares podía dárnosla a estatística.
Comezamos facendo un estudo estatístico da variable mes de nacemento contando só cos datos dos 8 alumnos que estamos este curso en 4º diversificación. Puidemos ver que era unha cantidade de datos moi pequena, e dicir, unha poboación (número de suxeitos nos que se basea o estudio) moi pequena.
A continuación proporcionounos un listado coas datas de nacemento dos alumnos matriculados durante este curso no IES, o cal nos deu unha poboación de 157 alumnos. O diagrama de barras resultante o mostramos a continuación:
Neste momento explicounos que seguiamos a ter unha poboación bastante pequena e que necesitabamos máis datos para sacar algunha conclusión. Para o cal nos pediu que entraramos nunha páxina de datos estatísticos da Comunidade de Murcia (en concreto de datas de nacemento do ano 1976), a partir da cal obtivemos a seguinte gráfica:
Cunha poboación total de 19649 persoas os datos xa son máis relevantes, pero o profesor agora nos pediu entrar nunha páxina de datos estatísticos da Comunidade de Madrid na que se mostran os nacementos por mes entre os anos 1986 e 2007 ofrecéndonos unha poboación total de 1.233.184 persoas. Neste caso decidimos facer unha gráfica de liñas (unha liña por ano e unha máis que indicara o valor medio de tódolos anos), a gráfica quedou así:

Desta gráfica, o profesor animounos a sacar algunhas conclusións:
Aínda que o número de nacementos por meses non presenta variacións moi grandes, o mes de febreiro mostra un menor número de nacementos (na gráfica cos datos de Murcia tamén se aprecia esta tendencia) e o mes con maior número de nacementos é maio.
Se retrocedemos 9 meses isto parece indicar que o mes co menor número de concepcións é maio e o que maior número o mes de agosto.

A continuación, aproveitando que as estatísticas sobre a Comunidade de Madrid tamén indicaban os nacementos por día, o profesor nos mostrou que de xeito similar podiamos responder á pregunta de se hai algúns días da semana en que nacen máis nenos e outros en que nacen menos, a continuación poñemos a gráfica que obtivemos tratando os datos na folla de cálculo:

E sorprendentemente para nós, hai menos nacementos durante o fin de semana, manténdose o resto dos días moi parellos, aínda que se pode observar que o martes é o día da semana con máis nacementos.

Con isto rematamos este traballo sobre estatística que nos pareceu moi interesante e, por momentos, sorprendente.

martes, 24 de marzo de 2009

Prácticas coa placa controladora por porto paralelo do PC.


O noso grupo (Alex, Nélida e Diego) foi o encargado de realizar as prácticas coa placa controladora por porto paralelo do PC que xa fixeron fai varios anos no nosoTaller. O profesor encargounos primeiro ir comprobando os proxectos que xa estaban feitos e que por diversos motivos xa non funcionaban correctamente como o Tiovivo ou o Semáforo. A continuación puxémonos cun proxecto propio este ano xunto ao grupo que traballo de Arduino, a activación dun motor paso a paso modelo NMB PM42S-048-YTB3. Un resumo do traballo que fixemos durante este trimestre está recollido na memoria de prácticas coa controladora, o resultado da práctica co motor paso a paso está nunha entrada anterior deste blog.

luns, 23 de marzo de 2009

Prácticas co brazo robot S300114 de SuperRobotica


O noso grupo (Rober, Adry e Amy) foi o encargado de realizar as prácticas co brazo robot de SuperRobotica. O brazo robot levaba dous anos no taller e desde o curso anterior non funcionaba ben. Os problemas parecían ser de cables desoldados, así que o noso primeiro cometido foi buscar os problemas e ilos solucionando. Unha vez que arranxamos eses pequenos problemas, empezamos a traballar coa conexión desde o ordenador e o programa que manexa o brazo robot (“VisualSC2.exe”). Agora mesmo estamos programando as secuencias de movemento do brazo robot e esperamos poñer un vídeo sobre o tema. A continuación poñemos un enlace á memoria de prácticas "Brazo robot.pdf".

sábado, 21 de marzo de 2009

Prácticas con Arduino


O noso grupo (Javi, Vero e J. Antonio) foi o encargado de realizar as prácticas coa placa controladora Arduino, coa que fixemos un simulador de entradas e saídas dixitais (con LEDs e pulsadores), ademáis das prácticas que nos encargou o profesor. Na memoria "Prácticas con Arduino.pdf" puxemos un resumo destas prácticas. A última práctica que estamos a desarrollar é en combinación co grupo que traballa coa placa controladora por porto paralelo, para activar un motor paso a paso.

xoves, 5 de marzo de 2009

Activación dun motor paso a paso

Esta práctica consistiu en activar un motor paso a paso modelo NMB PM42S-048-YTB3.
Para esta práctica necesitamos buscar a folla de características do motor, na que vimos que este motor require 24 Voltios de polarización e que necesita de 48 pasos para realizar un xiro completo de 360º (7,5º por paso).
A continuación debuxamos nun círculo 24 divisións (con separacións de 15º) e conectamos os 4 cables do motor (negro, marrón, laranxa e amarelo).
A secuencia de activación do motor é a seguinte:

Para realizar a secuencia correcta de activación do motor decidimos utilizar a placa Arduino que programamos convenientemente e conectamos o Arduino ao motor a través dos relés dunha controladora por porto paralelo do PC que fabricamos no Taller.
O resultado pode verse no seguinte vídeo:

Mediante un pulsador o Arduino xenera a secuencia que fai que o motor se mova nun sentido e accionando outro pulsador facemos que Arduino invirta o seu xiro.

O esquema circuital aparece no seguinte debuxo:
O programa que tivemos que escribir en Arduino foi o seguinte:

int contador = 0;
int secuencia = 1;
int pinesentrada[] = {6, 7};
int pinessalida[] = {8, 9, 10, 11};
void setup() {
for (contador=0;contador<2;contador++) {
pinMode(pinesentrada[contador], INPUT);}
for (contador=0;contador<4;contador++) {
pinMode(pinessalida[contador], OUTPUT);}
}
void loop() {
if (digitalRead(pinesentrada[0]) == HIGH) {
secuencia= secuencia+1;}
if (digitalRead(pinesentrada[1]) == HIGH) {
secuencia= secuencia-1;}
if (secuencia == 0) secuencia= 4;
if (secuencia == 5) secuencia= 1;
if (secuencia == 1) {
digitalWrite(pinessalida[0], LOW);
digitalWrite(pinessalida[1], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[2], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[3], LOW);
}
if (secuencia == 2) {
digitalWrite(pinessalida[0], LOW);
digitalWrite(pinessalida[1], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[2], LOW);
digitalWrite(pinessalida[3], HIGH);
}
if (secuencia == 3) {
digitalWrite(pinessalida[0], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[1], LOW);
digitalWrite(pinessalida[2], LOW);
digitalWrite(pinessalida[3], HIGH);
}
if (secuencia == 4) {
digitalWrite(pinessalida[0], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[1], LOW);
digitalWrite(pinessalida[2], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[3], LOW);
}
delay(100);
}

martes, 20 de xaneiro de 2009

Un Enxeñeiro norteamericano reinventa a enerxía eólica


A min a noticia que máis me interesou das que aparecían na páxina de Tendencias 21 foi a seguinte:

"Un ingeniero norteamericano reinventa la energía eólica.

Un fenómeno aerodinámico conocido por sus poderes destructivos y llamado aeroelasticidad “flutter” ha inspirado a un ingeniero para desarrollar un nuevo tipo de dispositivo capaz de generar electricidad a partir del viento."

Comentario:
Decidínme por esta noticia por que aínda que a enerxía eólica é xa unha realidade, toda mellora que se realize na súa obtención a fará cada vez máis rentable.

A Illa da Enerxía


O profesor mandoume buscar a mellora tecnolóxica que me parecera máis interesante das que se presentan na páxina de Tendencias 21, e eu seleccionei esta:

"Idean una Isla de Energía para extraer del mar energía renovable e ilimitada. Aprovecha la diferencia de temperatura del agua oceánica para producir electricidad:

El ingeniero Dominic Michaels ha ideado una “Isla de Energía” para extraer del mar fuentes de energía renovables. El diseño se compondría de una planta de conversión de energía termal junto a turbinas eólicas, paneles solares y turbinas acuáticas, que apoyarían el funcionamiento de la primera. La planta de conversión de energía explota la diferencia de temperatura que hay entre la superficie oceánica y el agua que está en las profundidades para hacer funcionar turbinas de vapor que generarían la electricidad. Estas Islas de Energía, de 600 metros de largo y que necesitarían un inversión de 600 millones de dólares, también funcionarían como plantas desaladoras. "

Comentario:

Pareceume unha boa idea por que con estas "Illas de enerxía"se logran explotar catro enerxías renovables diferentes á vez (a forza do vento, a do sol, a das olas e a diferencia térmica entre as distintas capas da auga do mar) o cal sería unha axuda para reducir a dependencia que temos do petróleo. Ademais creo que debe ser máis fácil de amortizar o seu gasto de construcción ó tentar explotar catro en vez de unha soa enerxía.