Flor de toxo

Linneo

2011-11-02T16:08:00.001+01:00

Carl von Linné, "Linneo" naceu na rexión rural de Råshult, ao sur de Suecia. O seu pai foi o primeiro da súa estirpe en adoptar un apelido permanente, inspirándose nun tileiro que había nas terras da familia, Nils escolleu o nome Linnaeus, como forma latinizada de lind, "tileiro" en idioma sueco.

Linneo realizou unha gran parte dos seus estudos superiores na Universidade de Uppsala e, cara a 1730, empezou a dar conferencias de Botánica. Viviu no estranxeiro entre 1735 e 1738, onde estudou e publicou unha primeira edición do seu "Systema Naturae" nos Países Baixos. De regreso a Suecia converteuse en profesor de Botánica en Uppsala. Durante a década de 1740, realizou varias expedicións a través de Suecia para recoller e clasificar plantas e animais. Durante as décadas de 1750 e 1760, continuou recollendo e clasificando animais, plantas e minerais, publicando varios volumes. No momento da súa morte, era recoñecido como un dos científicos máis importantes en toda Europa.

Foi un dos pais da "TAXONOMÍA" (a ciencia que estuda e clasifica os seres vivos).

Calquera campo biolóxico que estude ás especies está suxeito á clasificación taxonómica linneana, e en extensión, aos seus rangos xerárquicos, particularmente se se leva a cabo a integración de organismos vivintes con especies fósiles.
Información e imaxes obtidas de Wikipedia.


Linneo nunha expedición a Laponia

Multiplicación Exipcia

2011-10-10T10:04:00.002+02:00

Nesta entrada imos a explicar o algoritmo de multiplicación utilizado antigamente polos Exipcios.

Para este exemplo, imos a realizar a multiplicación:

O método Exipcio consistía no seguinte:

Dispoñían os números en 2 columnas, na columna da esquerda poñían o número maior, neste caso o 12; e na columna da dereita o número menor, neste caso o 9.

O fundamento do método exipcio era o de reemplazar a multiplicación de ambos números pola súa duplicación, o cal é unha operación moito máis sinxela de calcular.

Como se pode ver no debuxo inferior, a primeira fila na columna dereita comezaba sempre co número 1. O cal se ía duplicando en fases sucesivas coa condición de non superar o número que temos na parte superior da columna, neste exemplo o número 9.

Neste exemplo, en 4 etapas chegamos ata o número 8 que é onde rematamos o proceso, pois unha etapa máis nos levaría ata o número 16 que é maior que 9.

Agora vamos a facer a columna da esquerda:

A partir do número 12 (1ª etapa) vamos duplicando os números, o seguinte é o 24, o dobre de 24 é 48 e o de 48 é 96 e ahí paramos de duplicar porque xa estarían as 4 etapas completadas.

Despois temos que sumar os números da columna da dereita de maneira que nos dean 9 que serían o 8 + 1 = 9. Para isto acabamos de seleccionar os números da 1ª e 4ª etapas.

Por isto, da columna da esquerda, sumamos os números da 1ª e 4ª etapas, é dicir, 12 + 96 = 108 que é o resultado da multiplicación de 12 x 9.

Para rematar, imos a poñer un último exemplo:

Multiplicación hindú

2011-10-10T09:57:00.003+02:00

Tocounos a nós explicar o algoritmo que utilizaban os hindúes para realizar o proceso de multiplicación de dous números.
Para realizar este tipo de multiplicación, vamos a usar como exemplo a multiplicación:

456 x 34 = 15.504

É este un método baseado en construir unha táboa, que comezamos colocando o número maior na súa parte superior (coas unidades máis á dereita), asignando tantas celdas como cifras haxa, e o número menor na parte lateral esquerda, invertido (coas unidades na parte superior).

De seguido, divídese cada cela en dúas, cunhas diagonais.

O método en sí, é máis sinxelo que a nosa multiplicación, pois o seguinte paso só necesita coñecer as táboas de multiplicar, pois en cada cela poremos o resultado de multiplicar as cifras que encabezan a fila e columna respectivas.

Por exemplo: 4 x 6 = 24 ou 4 x 5 = 20.

O resultado obtido sitúase de xeito que por encima da diagonal da cela poñemos sempre as unidades e por debaixo as decenas.

Os exemplos anteriores poden verse nas dúas primeiras celas (comezando por arriba e pola dereita).

O último paso do proceso consiste en sumar as diagonais, levando sempre a cifra das decenas á seguinte diagonal á esquerda.

No exemplo, ó sumar a 2ª diagonal obtemos:

0 + 2 + 8 = 10

quedando 0 como resultado da suma da diagonal e levando 1 á seguinte, que quedará:

6 + 2 + 5 + 1 = 14

ó que hai que sumarlle 1 que levamos da diagonal anterior quedando 15.

O resultado da suma de cada diagonal vaise poñendo na parte inferior da táboa, dando como resultado:

15.504

que coincide co resultado que obtemos co noso método de multiplicación.

Para finalizar, poñemos un último exemplo :

1532 x 435 = 818.088

Comparativa entre sistemas de numeración

2011-10-06T17:38:00.001+02:00

Nesta entrada fixen unha clasificación dos sistemas de numeración que vimos na clase, destacando as súas características principais e poñendo un exemplo de cada un.

Este traballo fíxeno coa folla de cálculo Calc, creando unha táboa que convertín en imaxe, para de seguido, incorporarlle as imaxes para as cifras obtidas de Google imaxes e incorporándoas coa axuda do programa Paint.

Dos sistemas mostrados na táboa anterior, só o sistema Babilónico e o Maia son sistemas posicionais (como o noso sistema decimal). Para aclarar como se poden calcular as cifras nestes 2 sistemas vou a poñer un novo exemplo no sistema de numeración Maia:

Para formar un número calquera no sistema Maia, neste caso o 5222, hai que seguir o seguinte esquema:

Se o número só chega ata 19 só se utiliza o primeiro recadro.
Se o número só chega ata 399 só se utilizan o primeiro e o segundo recadro.
Se o número é superior a 400 utilízase o primeiro, segundo e terceiro recadro.

Para formar o 5222 no sistema Maia, primeiro debemos saber que cifra poñer na casiña con peso 400 (é dicir, cantos 400 hai nese número): O resultado da división enteira 5222 / 400 = 13 dando de resto 22.

De seguido, debemos calcular a cifra que irá na casiña de peso 20 (é dicir, hai que buscar cantos 20 ten): O resultado da división enteira 22 / 20 = 1; dando de resto 2.

Finalmente, sabemos que na casiña das unidades debemos poñer a cifra correspondente ó 2.

O proceso en conxunto queda así: 13 x 400 = 5200 ; 1 x 20 = 20 ; 2 x 1=2

E finalmente 5200 + 20 + 2 = 5222.

Benvidos ó Curso 2011-2012

2011-09-16T10:48:00.001+02:00

Este Curso 2011-2012, comezamos unha nova quenda de PDC, que durará dous anos.

O profesor que impartirá a materia de Ámbito Científico, que xestiona este blogue e lles escribe estas palabras, dalles a benvida ós alumnos que comezan o curso de 3º PDC este curso:

Daniel Álvarez
Katia Gaiteiro
Andrea Garrido
Susana Lamas
Estefanía López

De xeito similar ó que fixemos en Cursos anteriores, iremos incorporando a este blogue a información de maior interese durante o desenrolo da materia de Ámbito Científico (este curso non imparto a materia de Tecnoloxía de 3º PDC).

Benvidos ó novo Curso.

Estatística descritiva: A natación en Galicia.

2011-06-11T13:27:00.003+02:00

Eu elixín o tema da natación porque é o deporte que máis me gusta e podo practicar de cando en vez. Os datos obtívenos da páxina do IGE (Instituto Galego de Estatística), métinnos na folla de cálculo de Calc e fixen a seguinte gráfica.

Interpretación da gráfica:

Nesta gráfica se mostra con que frecuencia practican a natación os habitantes de Galicia (desglosados tamén por provincias). É de destacar que a maior parte das persoas non practicaron nunca a natación (con porcentaxes próximos ó 90%), o tanto por cento máis alto prodúcese en Ourense, cousa que tal vez non sexa moi rara xa que é a única provincia sen costa.

Traballo de Estatística descriptiva: Taxa de actividade na Provincia de Pontevedra

2011-06-08T13:59:00.004+02:00

Para o meu traballo elixín os datos de ocupación, de actividade e de paro das mulleres e homes da provincia de Pontevedra. Escollín este tema porque me preocupa bastante a taxa de paro actual.

Tomei os datos da páxina do IGE (Instituto Galego de Estatística) e introducinos na páxina de Calc para facer as gráficas que vos mostro a continuación.

Interpretación das gráficas:

Como se pode observar nestas gráficas vese como a taxa de actividade descendeu un 3% nos homes entre o 2008 e o 2010 pero non pasou o mesmo coas mulleres xa que houbo un pequeno aumento entre o 2008 e o 2009, pero descendeu entre o 2009 e o 2010, aínda que iso non é máis relevante de todo, xa que hai un porcentaxe maior de homes que están activos que as mulleres, un 15%; na taxa de ocupación foi descendendo nos homes un 4% entre o 2008 e o 2009 e outro 4% entre o 2009 e o 2010, nas mulleres pasou algo similar, pero so descendeu un 2% entre cada ano, ao igual que na de actividade, nesta tamén hai unha gran diferenza entre os porcentaxes de homes que teñen ocupación e mulleres, un 13%; a taxa do paro nos homes aumentou un 6% entre o 2008 e o 2009 e entre o 2009 e o 2010 so aumentou un 3%, nas mulleres pasa algo polo estilo, entre o 2008 e o 2009 aumentou un 5% e entre o 2009 e o 2010 só un 2%, para haber menos mulleres con ocupación ou con actividade hai máis que están en paro e iso si que é para preocuparse...

Traballo de Estatística descriptiva: Explotacións equinas nas distintas provincias de Galicia

2011-06-06T13:20:00.002+02:00

Para este traballo, escollin os cabalos porque me interesa moito este tema e tamén polo progreso que, anualmente, se vai obtendo no número de explotacións nas diversas provincias de Galicia. Os datos saqueinos do Instituto Galego de Estatística e leveinos ao programa Calc e realicei un diagrama de barras que deseguido vos ensinamos.

Interprtación da gráfica:

No gráfico aparecen os datos dos anos 1989 e 1999 de número de explotacións equinas, onde se pode apreciar o aumento do número delas en cada unha das provincias. Se ve que en A Coruña aumentou pero non moito, en Lugo foi onde se creou o maior número de explotacións, en Ourense vese un lixeiro descenso e na prvincia de Pontevedra atopamos un lixeiro ascenso no número de explotacións creadas neses dez anos.

Traballos de Estatística descriptiva: Superficie construída en Galicia nos últimos 20 anos.

2011-06-03T13:58:00.005+02:00

Neste remate do curso 2010-2011 da materia de Ámbito Científico, estamos a traballar os contidos de Estatística.

Como exercicio, imos a realizar uns traballos de Estatística descriptiva, que consisten na busca de datos en internet que lle parezan de maior interese a cada un, debendo explicar porque, a fonte dos datos, deben poñer tamen unha gráfica descriptiva do fenómeno estudiado e deben interpretar os resultados obtidos (explicación da gráfica).

Este é a grandes rasgos o proceso habitual na Estatística descriptiva, aínda que moitas veces deberemos obter nós mesmos eses datos mediante enquisas ou traballos de campo.

Exemplo: Estudio da evolución dos metros cuadrados construidos en Galicia nos últimos 20 anos.

Os datos foron obtidos da páxina do Instituto Galego de Estatística.

Interpretación da gráfica:

Na gráfica pode verse claramente a evolución nos últimos 20 anos da superficie construída en Galicia. Dende o ano 1990 ata o ano 1994 se mantivo estable con certos altibaixos, pero desde o ano 1995 se produce un primeiro incremento forte ata o ano 2000. E despois dunha pequena estabilización prodúcese un incremento aínda maior ata o ano 2007 (anos da burbulla inmobiliaria). Na gráfica pode apreciarse o baixón tremendo na construción do ano 2008 e, sobre todo, do 2009, con cifras inferiores ó ano 1990.

Porque elixín este tema:

Estes datos representados na gráfica superior, mostran claramente a burbulla inmobiliaria que tamén padecimos en Galicia e as consecuencias do seu pinchazo, a actual crise económica. (Nota: Preme na gráfica se queres vela mellor).

Crean baterías que se cargan rapidamente, gracias a una nanoestructura 3D

2011-03-26T12:27:00.006+01:00

Na foto superior: Os responsables da investigación, Paul Braun, no centro, xunto ós seus colaboradores Xindi Yu (esquerda) e Huigang Zhang (Fonte: Universidade de Illinois).

Como en cursos anteriores, estamos a seleccionar as noticias que nos parecen máis interesantes da páxina web de Tendencias 21 (que recomendamos como visita habitual). Trátase de que cada un de nós decida cal é a noticia que lle pareceu máis interesante e porqué.

Eu seleccionei esta noticia cuxo estracto orixinal poño a continuación:
"Este desarrollo permitirá fabricar ordenadores portátiles, teléfonos y vehículos eléctricos que se recarguen en cuestión de minutos.

Científicos estadounidenses han desarrollado una nanoestructura tridimensional para baterías, que permite que éstas se carguen muy rápidamente, en tan solo unos minutos. El sistema sirve para cualquier tipo de baterías y se puede aplicar en fabricaciones a escala industrial. Esta minúscula solución servirá para reducir drásticamente el tiempo de recarga de las baterías de los vehículos eléctricos, y también para la fabricación de teléfonos u ordenadores portátiles que se carguen casi instantáneamente." Por Yaiza Martínez.

Premendo no seguinte enlace, baterías que se cargan rapidamente, pódese acceder á noticia íntegra.

Comentario:

Pareceume de grande interese esta noticia porque un avance na rapidez de carga e descarga nas baterías podería permitir o seu uso xeralizado, tanto para coches eléctricos con grande autonomía de desprazamento, como para tódolos dispositivos electrónicos portátiles.

Lendo o artículo parece que o avance se produce logrando construír, gracias á nanotecnoloxía, condensadores de moita maior capacidade que os actuais e posto que os condensadores, ó contrario que as baterías, poden producir cargas e descargas en moi pouco tempo, se lograrían así dispositivos de almacenamento de carga moito máis rápidos que os actuais.

Estou convencido de que a mellora dos sistemas de almacenamento de enerxía é a revolución inicial que se necesita para darlle o pulo definitivo ós sistemas de enerxías alternativas (solar, etc) descentralizados, onde cada unidade familiar podería xerar e almacenar boa parte da enerxía que necesita. Pois hai que ter en conta que, actualmente, o máis caro nun sistema solar é o de almacenamento de enerxía.

Activación da maqueta do semáforo co Arduino

2011-03-22T13:24:00.003+01:00

Nesta última práctica de robótica do Curso 2010-2011 de Tecnoloxía de 4º ESO Diversificación, activamos unha maqueta de semáforo que tiñamos no Taller (feita en cursos anteriores) cunha secuencia simple realizada co Arduino.

O programa en Arduino chámase "semáforo.pde", e o mostramos de seguido:

int contador = 0;
int pinesentrada[] = {1,2 };              /* Pin(1)pulsador para peatóns semáforo 1, Pin (2) pulsador para peatóns semáforo 2*/
int pinessalida[] = {8, 9, 10, 11, 12 }; /*Pin (8)S1 verde S2 rojo,Pin(9)amarelo, Pin(10)S2 verde S1 rojo, Pin (11) S2 amarelo */
int temp = 5000;
int temp2 = 1000;
int puls1= 0;
int puls2 = 0;
void setup() {
     pinMode(pinesentrada[0], INPUT);   // Estes pines de entrada estaban pensados para incluir 2 pulsadores para peatóns, pero ó final non nos deu tempo a facelos, quedarán
     pinMode(pinesentrada[1], INPUT);   // para outro ano.
     for (contador=0;contador<5;contador++) {
        pinMode(pinessalida[contador], OUTPUT);
     }
}
void loop() {
// puls1= digitalRead (pinesentrada[0]); // Estes pines de entrada estaban pensados para incluir 2 pulsadores para peatóns, pero ó final non nos deu tempo a facelos, quedarán
// puls2= digitalRead (pinesentrada[0]); // para outro ano.

digitalWrite (8,HIGH); /* encendendo o verde de S1 e o vermello de S2*/
delay (temp); // manteno aceso
digitalWrite (9, HIGH); /*encende o amarelo de S1*/
delay (temp2);
digitalWrite (8, LOW); /* apaga verde de S1 e o vermello de S2*/
digitalWrite (9, LOW); /* apaga o amarelo de S1*/
digitalWrite (10, HIGH); /* encende o vermello de S2 e o verde de S1 */
delay (temp); // manteno aceso
digitalWrite (11, HIGH); /* encende o amarelo de S2*/
delay (temp2);
digitalWrite (10, LOW); /* apaga vermello de S2 e o verde de S1*/
digitalWrite (11, LOW); /* apaga o amarelo de S2*/
}

O Arduino activa unha placa de relés que fixemos en cursos anteriores para conectar os nosos proxectos por porto paralelo do ordenador, é por isto, que conectamos as saídas dixitais do Arduino ás entradas da placa cun cable para porto paralelo.

Premendo no seguinte enlace se accede a un vídeo onde se ve o funcionamento da maqueta do semáforo controlada co Arduino.

ORIGEN (inception)

2011-03-14T13:17:00.011+01:00

Vimos esta película nas clases de Ámbito Científico, pois cada certo tempo facemos un pequeno descanso de tanta materia dada e o profesor suxeriunos facer no noso blogue unha entrada sobre esta película.

Sinopse e opinión persoal sobre a película:

Origen é unha película na que os personaxes principais están entrenados para meterse nos soños das persoas e manipulalos ó seu antollo, pódenlle extraer as ideas, manipulalas ou crealas. Para todo isto, necesitan a un arquitecto/a que constrúa os escenarios dos soños como se fosen labirintos onde poder entrar exactamente no punto da mente, da persoa que queres.
Case todos os personaxes teñen un tottem, que é como un amuleto para non perder a razón ó non saber se están nun soño ou na realidade.

A película está chea de diferentes emocións: intriga, amor, dor, ...

O director:
Christopher Nolan. Paréceme un director moi creativo e imaxinativo, sendo responsable tamén dos guións das súas propias películas. Outra cinta del ,que ten tamén un guión moi imaxinativo, é Memento.

Os actores:
Na páxina de Cineyalgomas pódese atopar unha información moi extensa sobre os personaxes desta película e os actores que os interpretan, pero de xeito resumido os actores que participaron neste filme foron:

Leonardo DiCaprio, Cobb. É o protagonista principal.

Marion Cotillard, Mal: A muller de Cobb.

Ken Watanabe, Saito.

Joseph Gordon-Levitt, Arthur.

Ellen Page, Ariadne.

Pete Postlethwaite, Maurice.

Michael Caine, Miles.

Tom Hardy, Eames.

Dileep Rao, Yufus.
Cillian Murphy, Fisher.

Onde se pode atopar máis información sobre a película:
A reseña da película na web de Filmaffinity.
A entrada na web Zonafandom sobre a película, na que se dan ata 6 posibles interpretacións da historia.

Control dixital da porta de garaxe

2010-12-21T22:21:00.004+01:00

Por último, despois de deseñar o circuíto de control e simulalo con éxito co programa simuladordigital095, fixemos a montaxe no adestrador dixital.

As entradas para o circuíto se obteñen dos interruptores finais de carreira, subministrándolles 5V e 0V.

Para activar o motor da porta de garaxe, as sinais xeneradas no circuito de control as levamos a unha placa controladora por porto paralelo do PC que hai no taller, para usala como interfase. As sinais de saída do circuíto dixital activan os relés da placa controladora que gobiernan a tensión do motor.

A montaxe final a mostramos no seguinte vídeo:

Uso do simulador dixital para comprobar o circuito de control

2010-12-20T16:19:00.005+01:00

A nós tocounos comprobar o correcto deseño do circuíto de control dixital para a porta de garaxe. Para isto, usamos o simuladordigital095 e comprobamos que o deseño inicial e os cálculos estaban ben, pois as saídas respondían ás entradas segundo o indicado na táboa de verdade (ver entrada anterior no blogue: Deseño do circuito de control).

De seguido mostramos unha captura de pantalla do simuladordigital095 coa combinación de entradas a=b=c="0", que da como resultado S1="0" e S2="1".

O arquivo que creamos co programa simuladordigital095 correpondente ó circuito dixital de control da porta de garaxe, é un arquivo en formato de texto (.txt) que se pode descargar premendo no seguinte enlace controlgaraxe.txt.

Deseño do circuíto de control

2010-12-16T20:56:00.004+01:00

A continuación se mostra a solución ó problema do deseño do circuíto de control dixital para a porta de garaxe :

O primeiro paso é facer a táboa de verdade que cumpra os requisitos iniciais, que foron explicados nunha entrada anterior deste blogue (Construción dunha porta de garaxe, parte 1) quedando como se mostra a continuación.

De seguido hai que realizar o diagrama de karnaugh para cada unha das sinais de saída, S1 e S2.

Agora que temos as funcións de saída simplificadas, podemos debuxar o esquema circuital con portas lóxicas.

O circuito final, onde aparecen os circuitos integrados que necesitamos para dispoñer de portas inversoras (7404) e portas AND (7408), queda así:

Por último, xa queda unicamente comprobar que o noso deseño foi correcto, para isto, Gloria e Iván usarán o simuladordigital095 e María, Fanny e Dani farán a montaxe sobre o adestrador dixital. Pero iso o mostraremos na próxima entrada do blogue.

Elaboración do circuíto dixital de control da porta de garaxe

2010-12-15T17:00:00.006+01:00

Rematada xa a construción da maqueta da porta de garaxe e do adestrador dixital, pasamos á última fase do proxecto de electrónica dixital para a 1ª avaliación do curso de Tecnoloxía de 4º Diversificación (andamos un pouco pillados de tempo), que consiste en deseñar un circuíto de control dixital para a apertura dunha porta de garaxe.

Cada alumno xa ten feitos en papel os cálculos necesarios para determinar o circuíto de control dixital (se mostrarán nunha entrada posterior deste blogue) e dividiremos o traballo do seguinte xeito, o grupo de Iván e Gloria implementarán o seu deseño no simulador dixital (simuladordigital095), mentres o grupo de Fanny, María e Dani construirán o circuíto dixital no adestrador.

Se todo vai ben, o último paso será conectar o circuíto montado no adestrador dixital á porta de garaxe e comprobar que o conxunto funciona segundo as condicións indicadas inicialmente.
A conexión entre o circuíto dixital e a porta de garaxe se fará utilizando como interfase unha controladora por porto paralelo que fixemos xa fai algúns anos no Taller.

A instalación de tódolos compoñentes (a falta da realización do circuíto de control), queda como se mostra na foto:

O motor da porta de garaxe e a controladora por porto paralelo deben alimentarse a 12 voltios. E o adestrador dixital usa unha alimentación de 5 V.

Na imaxe anterior se mostra como conectar o motor para que se produza a inversión de xiro en función da activación de S1 ou de S2.

Cando S1 ou S2 se activen (5 voltios), producirán a activación dos relés 1 ou 2 da placa controladora.

Estes relés teñen a conexión esquerda a masa, a central co motor e a dereita a 12 voltios. O relé desactivado conecta o motor á masa e cando un dos relés se activa, conecta o motor a 12 V.

Construción dunha porta de garaxe (Parte 3)

2010-12-13T17:35:00.007+01:00

...seguimos coa construción da porta de garaxe:

Nun dos laterais do garaxe fixemos un burato cunha coroa circular de 20 mm de diámetro, no que insertamos o motor coa axuda de cinta de carroceiro para axustalo.

O motor transmitirá o movemento á barra roscada mediante un sistema de polea-correa (polea motriz de 6 mm e polea receptora de 30 mm de diámetro), dando unha relación de transmisión de 1/5 (redución da velocidade do motor nun factor de 5).

Pegamos con cola branca unha guía de plástico para que a porta non se levante ó xirar a barra roscada.

Situamos 2 finais de carreira que indicarán, coa súa activación, a apertura e peche totais da porta e outros 2 finais de carreira (que uniremos entre si), que simularán a petición de apertura da porta desde o exterior ou o interior da porta.

Vista frontal da porta de garaxe (ver detalle: Motor e interruptores).

Vista posterior da porta de garaxe (ver detalle: interruptor apertura porta).

Por último, colocamos unhas clemas para os contactos eléctricos da porta de garaxe (para o motor e para os 4 interruptores finais de carreira), con isto damos por rematado o proxecto de construción da porta de garaxe, pois xa está lista para utilizala co circuíto de control dixital que se teremos que desenrolar.

Construción dunha porta de garaxe (Parte 2)

2010-11-26T14:14:00.004+01:00

...seguimos coa construción da porta de garaxe:

Material:

Un taboleiro de aglomerado (para a base) de 25 de ancho, 50 de longo e 10 mm de grosor, unha variña roscada de 8 mm de diámetro, 5 tuercas de 13 mm de diámetro exterior e 8 mm de diámetro interior, 2 tacos de madeira de 8 cm de longo e 2,5 cm de ancho, 2 paredes laterais de contrachapado de 25,5 cm de alto, 9 cm de ancho e 10 mm de grosor, 1 parede frontal de contrachapado de 25 cm de alto, 50 cm de ancho e 10 mm de grosor, unha polea de madeira de 42 mm de diámetro, 4 finais de carreira (2 grandes e 2 pequenos), unha goma elástica, unha guía de plástico de 130 mm de longo e 12 mmd e ancho, un motor de 12 V cun eixe de 6 mm, cables eléctricos de 1 só fío de 1 mm de diámetro e 4 finais de carreira (2 grandes e 2 pequenos).

Ferramentas:

Serra de costela, regra, gubia, escofina, escuadra, chave inglesa, chave plana, trade de banco e lapis de carpinteiro.

Proceso de Construción:

Cortamos a base de aglomerado e as paredes laterais e frontal de contrachapado coas medidas anteriormente sinaladas.
Recortamos tamén a porta de contrachapado de 15cm de alto x 20cm de ancho.
Fixemos os buratos nos 2 tacos de madeira de 7mm que serán o soporte da porta, para que poida pasar por eles a variña roscada. Cada taco de madeira leva unha tuerca insertada.
Colocamos 3 tuercas na variña para facer de tope.
Recortamos a polea cunha coroa circular de 42 mm de diámetro sobre contrachapado de 10mm de grosor.
Insertamos a polea na variña roscada e a fixamos con 2 tuercas.

Chegados a este punto comezamos a realizar a montaxe de todo o conxunto, quedando como se mostra na fotografía seguinte:

Unha vez realizada a estrutura principal da porta de garaxe, quédannos por colocar o motor, a guía da porta e os interruptores finais de carreira, pero iso o mostraremos na seguinte entrada.
Continuará...

Construción do Adestrador Dixital (Parte 3)

2010-11-26T13:35:00.008+01:00

...continuamos soldando os LED coas súas correspondentes resistencias de 560 e 470 Ohm, segundo deban ir en serie cos LED vermellos (as primeiras) ou cos LED verdes e amarelos (as segundas). De seguido pasamos a soldar as resistencias en serie con cada unha das conexións dos 2 displays de 7 segmentos.

Na seguinte imaxe pode verse o adestrador dixital pola súa parte inferior e mostra como quedaron as soldaduras.

O esquema que seguimos de conexionado do adestrador dixital, foi a seguinte imaxe (feita en paint), onde se mostran as conexións como se as estiveramos a ver pola parte inferior do adestrador:

Observando en detalle a imaxe anterior, pode verse que os displays de 7 segmentos son de ánodo común, é dicir, teñen unha conexión común (a central) que debe conectarse a 5 V. Polo tanto, as entradas do display para activar os distintos segmentos (a, b, c, d, e, f, g) denben ir a través da resistencia ata masa. Funcionan, polo tanto, con lóxica negativa ("1 lóxico" son 0V e "0 lóxico" son 5 V).
Por último, rematamos a construción do adestrador dixital etiquetandoo convenientemente.

Construción do Adestrador Dixital (Parte 2)

2010-11-22T13:03:00.007+01:00

... seguimos a comentar o proceso de construción do adestrador dixital.

Despois de facer os furados na bandexa, fomos colocando os compoñentes nos seus respectivos lugares asegurándoos con cola branca cando foi necesario. Na imaxe seguinte pode verse a vista inferior da bandexa onde se aprecian as patiñas de cada compoñente:

E nesta outra imaxe pode observarse a vista superior da bandexa, cos compoñentes xa na súa posición definitiva (só faltan os conectores) e aínda sen colocar a placa protoboard:

Puxemos unha regreta de conexión para poñer os cables de alimentación (que extraeremos dunha das mesas de electricidade do taller), levando o cable vermello (5 V) ata o interruptor do adestrador dixital que conta cun LED vermello e unha resistencia de 560 ohmios en serie antes de unilos á masa (cable negro).

Na imaxe seguinte, poden verse tamén as soldaduras dos interruptores que levarán os 5 V ata os conectores unidos a cada un deles cando se poñan en ON.

Segundo vamos facendo as soldaduras de cada compoñente, imos comprobando a súa correcta realización co polímetro (mirando a continuidade en cada conexión).
Na imaxe seguinte se aprecia como fumos avanzando no proceso de soldadura dos pulsadores.

Nesta fase de soldadura dos compoñentes, falta aínda o máis complicado, a soldadura de cada un dos LED coa correspondente resistencia en serie e, sobre todo, a conexión dos displays de 7 segmentos, pero isto o mostraremos nunha próxima entrada.

Continuará...

Construción dunha porta de garaxe (Parte 1)

2010-11-17T13:36:00.005+01:00

Este curso, en Tecnoloxía, estamos a traballar a Electrónica dixital, e ao noso grupo tocounos, como primeiro proxecto, construír a porta de garaxe que deberá ser controlada polo circuíto dixital que deseñaremos, probaremos no programa simuladordixital095 e testearemos no adestrador dixital que está elaborando o outro grupo.

A nosa misión é construír unha porta de garaxe con 3 interruptores de activación (finais de carreira) seguindo as indicacións do exercicio obtido do curso Platega (Referencia: X0904019) sobre Electrónica Dixital ao que asistiu o profesor durante o ano 2009. De seguido móstrase unha imaxe cun resumo das condicións iniciais que debe cumprir a porta de garaxe (pinchar nela para vela máis grande):

A primeira decisión que tomamos foi sobre o sistema de apertura e peche que debería levar o noso proxecto e o seu tamaño. Buscando en Internet diferentes opcións para mover a porta, atopamos unha que nos gustou nun vídeo (preme no enlace para ver o vídeo) en YouTube subido por Pedro Jara (premendo no enlace anterior podedes acceder á súa canle en YouTube), así que decidimos adoptala.

Recompilación de material:
No almacén da aula-taller recollimos todo o material que necesitamos para este proxecto, en próximas entradas faremos un inventario completo.
Continuará...

Construción do Adestrador Dixital (Parte 1)

2010-11-17T09:44:00.007+01:00

Este curso, en Tecnoloxía, estamos a traballar a Electrónica dixital, e ao noso grupo tocounos, como primeiro proxecto, facer un Adestrador Dixital que permita comprobar os circuítos que iremos deseñando no ordenador co programa simuladordixital095 de Arturo J. M. de Priego Paz Soldá. Por isto, nos pediu que fixeramos un adestrador o máis parecido posible ao da imaxe seguinte (captura de pantalla do progrma simuladordixital095).

Recompilación do material:

Para comezar o profesor proporcionounos dúas bandexas de plástico branco que deberiamos utilizar como soporte dos compoñentes do simulador, de 23 x 34 mm e de 28 x 43 mm, da que eliximos a maior (de 28 x 43 mm) para que resultara máis sinxelo colocar os diversos compoñentes e soldalos, quedando a pequena como recipiente dos compoñentes e para realizar probas de furado.

Decidimos primeiramente reducir o número de compoñentes que levará o noso Adestrador Dixital respecto ao simulador, de seguido se pode ver unha imaxe de como debería quedar o noso adestrador, pois diminuímos o número de entradas (interruptores e pulsadores) e saídas (LED e Display de 7 segmentos).

De seguido, o profesor subministrounos os compoñentes necesarios para construir o adestrador:

1 placa protoboard, 7 interruptores, 4 pulsadores, 2 displays de 7 segmentos, 7 LED vermellos, 6 LED verdes, 6 LED amarelos, 64 conectores, 21 resistencias de 560 Ohmios e 8 resistencias de 470 Ohmios.

Proceso de construcción do Adestrador Dixital:

Primeiro sinalamos a posición que ocuparán os diversos compoñentes para proceder ao furado coas brocas necesarias (segundo o compoñente a insertar na bandexa).

Continuará...

Prácticas de Electrónica Dixital

2010-11-10T17:12:00.008+01:00

Na materia de Tecnoloxía de 4º Diversificación, durante a 1ª avaliación estamos a facer os proxectos de taller dedicados á electrónica dixital, combinando isto coa teoría sobre o mesmo tema (obtención de función dixital, simplificación da función e deseño do circuíto con portas lóxicas).

Os proxectos que están a elaborarse son os seguintes:

- Realización dun adestrador dixital similar ó programa de simulación simuladordigital095, elaborado por Arturo J. M. de Priego Paz Soldá, coa idea de utilizalo para realizar prácticas de electrónica dixital.

- Construción dunha porta de garaxe con 3 interruptores (finais de carreira) de activación seguindo o exercicio obtido do curso Platega de Electrónica Dixital, co obxectivo de usala nunha práctica de electrónica dixital.

- Elaboración dun circuíto electrónico dixital de activación da porta do garaxe segundo unhas premisas que se indicarán. O circuíto debe ser simulado por software (co simuladordigital095) antes de montalo no adestrador dixital.

En próximas entradas se irá mostrando o proceso de elaboración dos proxectos.

Electrónica dixital

2010-11-10T14:04:00.004+01:00

Na electrónica utilízanse dous tipos de sinais: dixital e analóxico.

Os sinais analóxicos son sinais reais que varían de forma continúa, por exemplo: temperatura, presión, pola contra a sinal dixital é aquela na que a magnitude en cada instante de tempo so pode tomar un de dous valores.

A electrónica dixital é o conxunto de técnicas e aparellos que se utilizan para a transmisión da sinal dixital. Actualmente gran parte dos automatismos están baseados na electrónica dixital, debido ás súas vantaxes: maior inmunidade ao ruído, menor custo, maior flexibilidade debido ao carácter programable e gran facilidade de conexión dos dispositivos. A súa base matemática na álxebra de Boole é a que utiliza un sistema de numeración binario.

A lóxica pode ser positiva e negativa.

0-nivel baixo 0-nivel alto

Lóxica positiva Lóxica negativa

1-nivel alto 1-nivel baixo

Hai tres operacións básicas: suma (OR), produto (AND) e negación (NOT).

Para representar os posibles valores dunha función lóxica poden empregarse as táboas de verdade.

Funcións Lóxicas

As funcións lóxicas permítennos representar matematicamente o estado que adopta a saída dun circuíto dixital en función das entradas.

Portas Lóxicas

As portas lóxicas representan elementos empregados fisicamente nun circuíto dixital. Hai entre outras, unha porta para cada operación fudamental OR, AND e NOT, pero tamén exiten outras portas como por exemplo as portas universais (poden substituir a calquera tipo de porta) e son: NAND e NOR ou as portas XOR e XNOR.

Os raios X, Gamma, Alfa e Beta

2010-11-09T16:49:00.002+01:00

Na clase de ámbito científico estamos dando química... e a min tocoume expoñer as partículas ou raios X, Gamma, Beta e Alfa. A continuación falareivos un pouco deles.

RAIOS X:

Os raios X foron descubertos por W. Conrad Roentgen, designan unha radiación electromagnética invisible capaz de atravesar corpos opacos. Son unha radiación ionizante, e decir, orixinan partículas con carga (ions).

RAIOS GAMMA:

Os raios Gamma son un tipo de radiacións elegtromagnéticas producidas xeralmente por elementos radiativos. Non poseen masa nin carga (pois son fotóns), pero a súa enerxía e superior a dos raios Beta e Alfa.

RAIOS BETA:

Os raios Beta foron descubertos por Becquerel. É un electrón que sae despedido dun suceso radiativo.

RAIOS ALFA:

Os raios Alfa son núcleos de helio completamente ionizados, polo tanto con carga +2

Esta información saqueina de Wikipedia e da enciclopedia do estudante de física e química de Santillana.

René Descartes e o plano cartesiano

2010-10-14T12:14:00.003+02:00

Este primeiro traballo que me tocou facer no novo curso trata sobre o pai da Xeometría Analítica: René Descartes, xa que no tema que estamos dando agora en Ámbito Científico estamos vendo a representación de funcións no plano cartesiano, a información atopeina en Wikipedia.

René Descartes, tamén coñecido como Cartesius (Haye en Touraine o 31 de marzo de 1596-Estocolmo o 11 de febreiro de 1650), foi un filósofo e matemático francés, inventor do sistema de coordenadas do plano cartesiano, que influíu no desenvolvemento do cálculo moderno.

O PLANO CARTESIANO

En xeral, Descartes describiu un sistema de referencia respecto a un só eixe (liña recta), respecto de dous eixes (un plano) ou respecto de tres eixes (no espazo), perpendiculares entre si (plano e espazo), que se cortan nun punto chamado orixe de coordenadas.
No plano, as coordenadas cartesianas (ou rectangulares) X e Y denomínanse abscisa e ordenada, respectivamente.

Un punto calquera, no plano cartesiano, está formado por 2 números reais que representan as coordenadas X (positiva se está situada á dereita do punto O, e negativa se está á esquerda) e Y (positiva se está situada por enriba do punto O, e negativa se está por debaixo dese punto). Dito punto chamase centro de coordenadas O (orixe) e asóciase ó valor (0,0).

Álxebra de Boole

2010-10-11T13:04:00.011+02:00

Empezou o novo curso, en Tecnoloxía estamos dando un curso de Electrónica dixital. A Electrónica dixital é o conxunto de técnicas e aparatos que se utilizan para a transmisión da sinal dixital, a súa base matemática é a álxebra de Boole. Para empezar póñovos unha pequena introdución de quen era Boole.

GEORGE BOOLE

George Boole (2 de novembro de 1815-8 de decembro de 1864). Foi un matemático e filósofo británico, como inventor da álxebra de Boole, a base da aritmética computacional moderna, Boole é considerado un dos fundadores do campo das ciencias da computación. No 1854 publicou “An Investigation of the Laws of Thought” no que desenrolaba un sistema de regras que lle permitían expresar, manipular e simplificar problemas lóxicos e filosóficos cuxos argumentos admiten dous estados (verdadeiro e falso) por procedementos matemáticos. A continuación vouvos explicar a álxebra de Boole.

ALXEBRA DE BOOLE

É toda clase ou conxunto de elementos que poden tomar dous valores perfectamente diferenciados, que designaremos por 0 e 1 e que están relacionadas por dúas operacións binarias denominadas suma (+) e produto (x).

SUMA

A operación suma (+) asigna a cada par de valores a, b un valor c:

Se a lo menos un dos valores de a ou b é 1, o resultado será 1, é necesario que os dous sumandos sexan 0, para que o resultado sexa 0.
A súa equivalencia en lóxica de interruptores é un circuíto de dous interruptores en paralelo.

PRODUTO

A operación produto asigna a cada par de valores a, b un valor c:

Neste caso para que o resultado sea 1 os dous valores de a e b teñen que ser 1, nos outros casos sempre da 0.

Esta operación en lóxica de interruptores é un circuíto en serie de dous interruptores.

NEGACIÓN

Ademáis da suma e do produto, adoita usarse a operación negación:

Neste caso se a era 0 pasa a ser 1 ou viceversa.
Esta información atopeina en varias páxinas de internet.

http://es.wikipedia.org/wiki/%C3%81lgebra_de_Boole

http://usuarios.multimania.es/bnunez/Archivos%20propios/Digitales/Algebra_Boole.pdf

A Tecnoloxía en GALEGO, como non!.

2010-10-10T18:29:00.003+02:00

A primeira entrada deste curso, queremos dedicala a amosar o noso compromiso co Galego.

Durante este curso o material didáctico que usaremos nas clases será en Galego, como non!

A lingua na que falaremos entre nós durante as clases será o Galego, como non!

O material que elaboraremos (entradas do blog, memorias de proxectos, etc) estará en Galego, como non!

E todo isto, porque tanto o profesor que aquí escribe como os seus alumnos sempre se expresaron en Galego, leron en Galego e pensan en Galego, como non!

E porque, en fin, cremos que a nosa língua permite comunicarse nas materias de matemáticas, química, electrónica dixital ou calquera outra, porque non é inferior a outras, tan só é a nosa língua, como non!

Comezamos un novo curso

2010-10-10T18:09:00.000+02:00

Durante o presente curso 2010-2011, os alumnos que agora están en 4º ESO Diversificación (María, Daniel, Gloria, Iván e Estefanía) e o seu profesor de Ámbito Científico e Tecnoloxías, que escribe estas palabras, volveremos con ganas renovadas a escribir neste blog de aula. Iremos poñendo a información que máis interesante nos pareceu durante o desenrolo da materia de Ámbito Científico ademais de ir reflectindo neste blog os diversos proxectos de tecnoloxía que iremos realizando.

Construción Máquina da Vinci II

2010-02-01T18:06:00.004+01:00

Seguindo os planos de fabricación do Kit nº 100.850 da Máquina II de Leonardo da Vinci de Opitec, construímos unha maqueta da que mostramos unha foto e un vídeo do seu funcionamento.

Fixemos algún cambio mínimo respecto ó plano orixinal, por exemplo para lograr que o martelo subise máis en cada movemento, para o cal cambiamos a relación de pesos entre o martelo e o seu contrapeso. A nosa memoria de construción pode descargarse premendo no seguinte enlace: Memoria Construción Máquina de Leonardo II: Martelo mecánico.

Cales son as repostas?: Temperatura.

2010-01-30T19:08:00.002+01:00

Con esta entrada pretendemos resolver as dúbidas que nos van xurdindo durante as clases.

Neste caso, durante o tema da Atmosfera, cando estabamos a estudar as variables meteorolóxicas, quedámonos coas seguintes dúbidas sobre a Temperatura:

1) No Tema se dí que o primeiro termómetro se debe a Galileo, ver foto superior, (no ano 1593), pero non houbo ninguén antes que inventara un aparato para medir a Temperatura?

2) Tamén durante o tema aprendimos que hai 3 escalas que se adoitan usar para a medición de temperatura: A Farenheit, a Celsius e a Kelvin. Pero seguro que hai moitas máis (Aqueles que leron o libro de Dan Brown "O Símbolo perdido", verían que nel se fala do termómetro de Newton), cales foron esas escalas que por unha ou outra razón na actualidade non se usan?

3) Cando estudiamos a escala Kelvin, vimos que os 0ºK (-273ºC) se dí que é a temperatura máis baixa que se pode dar no Universo, pero como se pode saber e quen o demostrou?

As respostas a estas cuestións se deben enviar a como un comentario a esta entrada, indicando quen é o seu autor.
A resposta non é difícil de atopar en Internet, pero debe ser contrastada en varias fontes para evitar erros e , sobre todo, debe ser concisa.

Triangulo de Pascal

2010-01-22T13:26:00.004+01:00

Desta volta tocounos facer o traballo sobre o triángulo de Pascal.

Blaise Pascal (1623-1662) filósofo, físico e matemático frances naceu en Clermont-Ferrand (Francia) e morreu en Paris.

En 1653 publicou o "Tratado do triángulo aritmético" (tamén chamado triángulo de Pascal ou triángulo de Tartaglia).

Para construír o triángulo de Pascal comezamos poñendo na parte superior un 1 e as seguintes filas se forman sumando os 2 números que están na fila superior, comezando e rematando a fila cun 1.

Este triángulo ten aplicacións moi interesantes en cálculo de probabilidades pero tamén moitas curiosidades derivadas da súa construción, así atopamos que tras unha primeira diagonal cuberta de uns (en ambos extremos), atopamos nunha segunda diagonal os numeros enteiros, nunha terceira os numeros triangulares e nunha cuarta os numeros tetraédricos.

Se coloreamos de forma diferente os números pares dos impares aparecen imaxes fractais denominadas triángulo de Sierpinski que teñen formas similares á que se mostra a continuación:

Podes acceder a unha boa páxina sobre as matemáticas cun artigo moi entretido sobre o Triángulo de Pascal, premendo no seguinte enlace: Disfruta las matemáticas: Triángulo de Pascal.

Construción dun Disco de Nipkow

2010-01-19T19:48:00.009+01:00

O noso proxecto de Tecnoloxía durante a 1ª avaliación foi a construción dunha maqueta dun disco de Nipkow. Un disco de Nipkow foi un dispositivo utilizado nas primeiras televisións (aínda na década de 1920), para obter unha mostra de imaxe a emitir. Era un método de captar a imaxe puramente mecánico, cando aínda non se utilizaban os circuítos electrónicos para facer a composición da imaxe de televisión, nunha entrada posterior contaremos a historia do Disco de Nipkow.

Na parte superior desta entrada pódese ver unha imaxe do noso disco de Nipkow xa rematado, e a continuación unha imaxe do disco en plena fase de construción:

A memoria que elaboramos para a construción da nosa maqueta do disco de Nipkow, en formato PDF se pode baixar premendo no seguinte enlace: Memoria disco Nipkow.pdf

Os planos que realizamos para a súa fabricación, poden baixarse no documento PDF seguinte: Planos disco Nipkow.pdf

Ademais, poñemos un vídeo de como se ven as imaxes a través da nosa maqueta do disco de Nipkow. Poden apreciarse unhas bandas oscuras que oscilan desde a parte inferior ata a parte superior da fiestra de observación a maior ou menor velocidade segundo a velocidade de xiro do disco, que regulamos coa tensión que suministra a fonte de alimentación ó motor de corrente contínua que leva a nosa maqueta.

Esperamos que vos gustara o noso traballo e que vos animedes a construír a vosa maqueta.

Números perfectos

2010-01-19T13:06:00.008+01:00

Para o noso traballo sobre números perfectos obtivemos a información que de seguido resumimos na páxina de Wikipedia en Galego e a imaxe está sacada de imaxes de números perfectos en Google.

Un número perfecto é a suma dos divisores propios menores que o propio número.

Entón, 6 é un número perfecto, porque os seus divisores, sen contar o propio número son: 1, 2 e 3; como vos amosamos a continuación: 6 = 1 + 2 + 3.

Outros números perfectos son 28, 496 e 8128, este feito xa o coñecía Euclides, quen dixo que a fórmula: 2^n-1(2ⁿ - 1) da lugar a un número perfecto, sempre que (2ⁿ - 1) foxe un número primo, para comprobalo basta con substituír o valor de n por aquel que faga que (2ⁿ - 1) sexa primo, sendo os catro primeiros casos que aparecen aqueles con n = 2, n = 3, n = 5 e n = 7, como pode verse de seguido:

n = 2; 2 x (3) = 6

n = 3; 4 x (7) = 28

n = 5; 16 x (31) = 496

n = 7; 64 x (127) = 8128

Como Euclides outros moitos matemáticos desde a antigüidade investigaron sobre os números perfectos, pero moitas teorías resultaron ser falsas. Unha delas era que, como 2, 3, 5 e 7 son precisamente os catro primeiros números primos, o quinto número perfecto se debería obter con n = 11 ao ser este o quinto número primo, pero isto resultou ser falso.

De tódolos xeitos, a forma de obter números perfectos a partir dun número primo que cumpra a fórmula (2ⁿ - 1) demostrouse acertada e ós números obtidos desta maneira se lles chama Números de Mersenne en honra do monxe Marín Mersenne que no século XVII estudou estes números.

Poucas cousas máis poden decirse con certeza, a día de hoxe non se atoparon números perfectos impares aínda que non se poden descartar a súa existencia e se cree que non existen un número infinito deles.

Números triangulares

2010-01-18T15:51:00.016+01:00

Nesta ocasión o meu traballo de investigación trata sobre os números triangulares.

Un número triangular é aquel que aparece ó dispoñer un conxunto de elementos formando triángulos equiláteros. A investigación xeométrica dos números triangulares, e de outros relacionados con outras figuras xeométricas regulares foron obxecto de investigación polos pitagóricos.

O proceso para a construción dos números triangulares é o seguinte, observando as catro primeiras figuras no debuxo inferior, poderás ver que en cada etapa se engade unha fila na parte inferior cun punto máis. Así, na primeira etapa hai 1 punto, na 2ª hai 1 + 2 puntos na nova fila que engadimos na parte inferior, na 3ª etapa hai 3 + 3 puntos da nova fila inferior, seguindo así ata o infinito. Os primeiros números triangulares son:

1, 3, 6, 10, 15, 21, 28, 36, 45, 55, ...

Os primeiros números cuadrados son:

1, 4, 9, 16, 25, 36, 49, 64, 81.....

Igual que hai números triangulares tamén se poden formar números cadrados, números pentagonais, en resumo de calquera figura xeométrica como podedes observar a continuación.

Por último, quero recomendar a páxina que poño a continuación por que me pareceu moi interesante e entretida e foi de onde saquei gran parte desta información: IES. Salvador Dalí (Núm. Triángulares)

Como se licúa o aire?

2009-11-23T12:20:00.003+01:00

O traballo que nos tocou relativo ó Tema: Aire e Atmosfera foi o de buscar información sobre os sistemas industriais de licuado de aire, que segundo parece son os sistemas que se usan para obter entre outros o Osíxeno e Nitróxeno líquidos (para sistemas de refrixeración, etc). Buscando en Internet atopamos unha boa información en Wikipedia que poñemos a continuación:

O sistema de Linde-Hampson é un sistema de licuefacción de gases moi estendido en aplicacións pouco esixentes de Crioxenia debido a súa sinxeleza e basease para o seu funcionamento no Efecto Joule-Thomson.

O sistema de Linde-Hampson Simple, está composto por un compresor, un cambiador de calor, unha válvula de expansión e un depósito para o gas licuado. O gas de aporte (aire) entra ó sistema a través do compresor, onde se lle aplica traballo e extraese o calor, tras o compresor o gas atópase comprimido a temperatura ambiente. A continuación o gas pasa por un intercambiador de calor onde arrefría, e despois, o gas frío e comprimido expándese a través dunha válvula ata a presión ambiente, nesta expansión o gas arrefría aínda máis debido o efecto Joule-Thomsom e pasa á cámara de licuación, nesta cámara parte do gas entra en estado de líquido saturado e retírase.

É deste aire en estado líquido de onde se obteñen a diferentes temperaturas o Osíxeno, Nitróxeno e os demais gases compoñentes do aire en estado líquido, que servidos en bombonas utilízanse en diversas aplicacións (Nitróxeno para Crioxenización, Osíxeno para soldadura, Neón para lámpadas, etc).

O esquema do sistema e o ciclo termodinámico seguido polo gas se mostran na imaxe superior.

Experimento dos hemisferios de Magdeburgo

2009-11-23T11:56:00.008+01:00

Dentro do tema de Ciencias, no que estamos agora (Aire e atmosfera), tocoume investigar sobre o experimento de Otto von Guericke coñecido como o experimento dos hemisferios de Magdeburgo, no que demostrou que o aire pesa.

Otto von Guericke foi un físico alemán coñecido por ser o inventor da máquina pneumática (Magdeburgo, 20 de novembro de 1602- Hamburgo, 21 de maio de 1686).

O experimento dos Hemisferios de Magdeburgo consistiu en xuntar dúas bóvedas metálicas ocas, duns 500 litros de capacidade, de forma hemisférica. Do seu interior extraeuse o aire cunha máquina pneumática, provocando o baleiro. Entón, sobre os hemisferios só actúa a presión atmosférica exterior, xa que ao extraer o aire non hai presión no interior. Se a superficie dos hemisferios é suficientemente grande, necesítase unha forza bastante considerable para lograr separalos, de feito, os dezaseis cabalos que utilizou Guericke para o seu experimento non foron capaces de separalos.

Cando, mediante unha válvula se lle insuflou aire novamente á esfera, puido ser separada en dúas metades sen dificultades.

Inventan un airbag para peóns

2009-11-20T11:56:00.008+01:00

O artigo que máis nos interesou da páxina web de Tendencias 21 foi este en que se comenta o desenrolo dun airbag que protexe ós peóns se un vehiculo impacta sobre eles.

A continuación mostramos un extracto da noticia tal e como aparece no artigo orixinal:

"Reduce hasta un 76% el impacto contra un vehículo de una persona atropellada.

Ingenieros norteamericanos han ideado un airbag para peatones que reduce hasta un 76% el impacto de una persona contra un vehículo cuando es atropellada. El sistema detecta la inminencia de un impacto y automáticamente abre el capó y despliega un airbag. Otro sistema, colocado en el parabrisas, amortigua asimismo el impacto de una persona, reduciendo su intensidad en más de un 50%. Otras tecnologías van desde las variaciones en la forma del capó de los camiones, hasta los sensores que detectan viandantes en peligro, en el caso del modelo S60 de Volvo. Todos estos avances, sin embargo, aún tienen escasas aplicaciones reales, advierten los expertos." Por Yaiza Martínez.

Comentario:
Escollimos esta noticia de Tendencias21 porque nos chamou a atención a fabricación de airbags para os peóns. Este modelo de airbag pode axudar a moitos peóns que sofren lesións por ser atropelados por un vehículo, isto axuda a que o impacto do peón sexa menos grave pero, pola contra, nós pensamos que tamén pode causar lesións se o coche está case parado, producindo un impacto do airbag cara ó peón. A pesar disto, parécenos unha mellora moi boa e intelixente no mundo da automoción.

Saíndo a por Cogomelos

2009-11-02T11:58:00.029+01:00

As saídas da clase de ámbito científico que fixemos co profesor para buscar cogomelos foron moi produtivas, aprendemos o nome de moitas clases de cogomelos. Entre os cogomelos que vimos atopamos unha especie rara pola súa forma atípica e difícil de encontrar, entón decidimos facer o traballo sobre este cogomelo denominado Ramaria ou Clavaria (non sabemos exactamente a variedade). A continuación mostramos unha foto dun dos exemplares que atopamos nunha carballeira.

Posteriormente buscamos información en internet, e creemos que o exemplar atopado por nós se corresponde cunha ramaria formosa e a continuación mostramos unha foto obtida de internet.

A ramaria formosa distínguese por ter na súa xuventude o tronco branquecino, as ramas de cor asalmoado e os tápices amarelentos. Pode producir indixestións ou ser purgante. Aparece a mediados do outono, baixo faias ou carballos. É pouco común e ademais é tóxica. (Información atopada en internet).

Operacións matemáticas no Antigo Exipto

2009-11-02T11:44:00.016+01:00

A nós tocounos facer o traballo sobre as operacións matemáticas no antigo Exipto, para o cal buscamos infomación en diferentes páxinas de internet.

Suma e resta:

Para sumar ou restar utilizaban dous símbolos que se poñían antes dos números:A continuación amosamos un exemplo de suma (este exemplo foi sacado dun documento PDF sobre as Matemáticas no Antigo Exipto escrito por Ainoa Berciano Alcaraz, Universidade do País Vasco-Euskal Herriko Unibertsitatea) :Multiplicación:

A multiplicación exipcia facíase por duplicacións do multiplicando, e é coñecido como duplicación e mediación, e baséase na propiedade distributiva da multiplicación.

O método utilizado só require saber sumar:

Se desexamos multiplicar dous números, sendo X maior que Y:

Na primeira columna escríbese a serie: X, 2X, 4X, ... (obtendo cada cifra duplicando a precedente).

División:
A división efectuábase polo procedemento inverso dá multiplicación:
Márcanse os números da columna B cuxa suma é o dividendo, e sumando os correspondentes da columna A obtense o cociente.

Cando o cociente non é exacto, é necesario introducir as fraccións.
Así, para dividir 169 entre 8 hai que operar igual, pero engadindo 1/8 pois 21 = 16 4 1 1 dividido por 8. Solución 21 1/8
Para dividir 170 entre 8 operar igual, pero engadindo 1/8 1/8. Solución 21 1/8 1/8

(A información sobre multiplicación, división e fraccións obtivémola en Wikipedia).

Comezamos un novo Curso e hai novos membros da páxina

2009-10-30T12:40:00.009+01:00

Este curso voltamos a comezar un novo ciclo de 2 anos de Diversificación, durante os próximos 2 anos os membros do Blog serán:
Iván, Dani, Gloria, María e Fanny, ademais de Manoliño (o profe).

Cadrados máxicos

2009-10-30T11:51:00.015+01:00

Os cadrados máxicos son ordenacións de números en celas formando un cadrado, de tal modo que a suma de cada unha das filas, de cada unha das columnas e de cada unha das diagonais de o mesmo resultado.

A orixe dos cadrados máxicos e moi antiga, os Chinos e os Indúes coñecíanos antes da era cristiá. Desde o S. XVI, se sabe que co método seguinte podemos facer calquera tipo de cadrado que teña un número impar de celas de lado, seguindo o seguinte esquema:
Ademais, investigando en diferentes páxinas de internet descubrimos que hai moitos máis métodos para facer cadrados máxicos. Tamén descubrín que nas obras de arte aparecen cadrados máxicos, como en cuadros de DURERO ou esculturas de GAUDI (na Sagrada Familia).
Ademais de cadrados, pódese crear calquera outra figura xeometrica máxica (círculos, hexágonos, etc).
Como parte deste traballo mostro un cadrado máxico de 6x6 celas que fixen eu mesma:

Estatística

2009-06-10T18:31:00.008+02:00

Estamos acabando (¡por fin!) as clases e para rematar cos contidos de matemáticas estamos agora en Estatística. O profesor nos preguntou que opinabamos sobre se a data dos nacemento (o mes para ser concretos) é aleatoria (ocurre por igual en calquera mes do ano) ou segue algún tipo de pauta (hai máis nacementos nalgúns meses determinados). A nosa resposta foi variada pero, en principio, fomos partidarios de que non debería haber ningún mes que se distinguira dos demais polo número de nacementos. Foi nese momento en que nos explicou que a resposta a esta pregunta e a outras similares podía dárnosla a estatística.

Comezamos facendo un estudo estatístico da variable mes de nacemento contando só cos datos dos 8 alumnos que estamos este curso en 4º diversificación. Puidemos ver que era unha cantidade de datos moi pequena, e dicir, unha poboación (número de suxeitos nos que se basea o estudio) moi pequena.
A continuación proporcionounos un listado coas datas de nacemento dos alumnos matriculados durante este curso no IES, o cal nos deu unha poboación de 157 alumnos. O diagrama de barras resultante o mostramos a continuación:

Neste momento explicounos que seguiamos a ter unha poboación bastante pequena e que necesitabamos máis datos para sacar algunha conclusión. Para o cal nos pediu que entraramos nunha páxina de datos estatísticos da Comunidade de Murcia (en concreto de datas de nacemento do ano 1976), a partir da cal obtivemos a seguinte gráfica:

Cunha poboación total de 19649 persoas os datos xa son máis relevantes, pero o profesor agora nos pediu entrar nunha páxina de datos estatísticos da Comunidade de Madrid na que se mostran os nacementos por mes entre os anos 1986 e 2007 ofrecéndonos unha poboación total de 1.233.184 persoas. Neste caso decidimos facer unha gráfica de liñas (unha liña por ano e unha máis que indicara o valor medio de tódolos anos), a gráfica quedou así:

Desta gráfica, o profesor animounos a sacar algunhas conclusións:
Aínda que o número de nacementos por meses non presenta variacións moi grandes, o mes de febreiro mostra un menor número de nacementos (na gráfica cos datos de Murcia tamén se aprecia esta tendencia) e o mes con maior número de nacementos é maio.
Se retrocedemos 9 meses isto parece indicar que o mes co menor número de concepcións é maio e o que maior número o mes de agosto.

A continuación, aproveitando que as estatísticas sobre a Comunidade de Madrid tamén indicaban os nacementos por día, o profesor nos mostrou que de xeito similar podiamos responder á pregunta de se hai algúns días da semana en que nacen máis nenos e outros en que nacen menos, a continuación poñemos a gráfica que obtivemos tratando os datos na folla de cálculo:

E sorprendentemente para nós, hai menos nacementos durante o fin de semana, manténdose o resto dos días moi parellos, aínda que se pode observar que o martes é o día da semana con máis nacementos.

Con isto rematamos este traballo sobre estatística que nos pareceu moi interesante e, por momentos, sorprendente.

Prácticas coa placa controladora por porto paralelo do PC.

2009-03-24T10:50:00.007+01:00

O noso grupo (Alex, Nélida e Diego) foi o encargado de realizar as prácticas coa placa controladora por porto paralelo do PC que xa fixeron fai varios anos no nosoTaller. O profesor encargounos primeiro ir comprobando os proxectos que xa estaban feitos e que por diversos motivos xa non funcionaban correctamente como o Tiovivo ou o Semáforo. A continuación puxémonos cun proxecto propio este ano xunto ao grupo que traballo de Arduino, a activación dun motor paso a paso modelo NMB PM42S-048-YTB3. Un resumo do traballo que fixemos durante este trimestre está recollido na memoria de prácticas coa controladora, o resultado da práctica co motor paso a paso está nunha entrada anterior deste blog.

Prácticas co brazo robot S300114 de SuperRobotica

2009-03-23T13:09:00.011+01:00

O noso grupo (Rober, Adry e Amy) foi o encargado de realizar as prácticas co brazo robot de SuperRobotica. O brazo robot levaba dous anos no taller e desde o curso anterior non funcionaba ben. Os problemas parecían ser de cables desoldados, así que o noso primeiro cometido foi buscar os problemas e ilos solucionando. Unha vez que arranxamos eses pequenos problemas, empezamos a traballar coa conexión desde o ordenador e o programa que manexa o brazo robot (“VisualSC2.exe”). Agora mesmo estamos programando as secuencias de movemento do brazo robot e esperamos poñer un vídeo sobre o tema. A continuación poñemos un enlace á memoria de prácticas "Brazo robot.pdf".

Prácticas con Arduino

2009-03-21T20:03:00.008+01:00

O noso grupo (Javi, Vero e J. Antonio) foi o encargado de realizar as prácticas coa placa controladora Arduino, coa que fixemos un simulador de entradas e saídas dixitais (con LEDs e pulsadores), ademáis das prácticas que nos encargou o profesor. Na memoria "Prácticas con Arduino.pdf" puxemos un resumo destas prácticas. A última práctica que estamos a desarrollar é en combinación co grupo que traballa coa placa controladora por porto paralelo, para activar un motor paso a paso.

Activación dun motor paso a paso

2009-03-05T19:29:00.007+01:00

Esta práctica consistiu en activar un motor paso a paso modelo NMB PM42S-048-YTB3.
Para esta práctica necesitamos buscar a folla de características do motor, na que vimos que este motor require 24 Voltios de polarización e que necesita de 48 pasos para realizar un xiro completo de 360º (7,5º por paso).
A continuación debuxamos nun círculo 24 divisións (con separacións de 15º) e conectamos os 4 cables do motor (negro, marrón, laranxa e amarelo).
A secuencia de activación do motor é a seguinte:

Para realizar a secuencia correcta de activación do motor decidimos utilizar a placa Arduino que programamos convenientemente e conectamos o Arduino ao motor a través dos relés dunha controladora por porto paralelo do PC que fabricamos no Taller.
O resultado pode verse no seguinte vídeo:

Mediante un pulsador o Arduino xenera a secuencia que fai que o motor se mova nun sentido e accionando outro pulsador facemos que Arduino invirta o seu xiro.

O esquema circuital aparece no seguinte debuxo:

O programa que tivemos que escribir en Arduino foi o seguinte:

int contador = 0;
int secuencia = 1;
int pinesentrada[] = {6, 7};
int pinessalida[] = {8, 9, 10, 11};
void setup() {
for (contador=0;contador<2;contador++) {
pinMode(pinesentrada[contador], INPUT);}
for (contador=0;contador<4;contador++) {
pinMode(pinessalida[contador], OUTPUT);}
}
void loop() {
if (digitalRead(pinesentrada[0]) == HIGH) {
secuencia= secuencia+1;}
if (digitalRead(pinesentrada[1]) == HIGH) {
secuencia= secuencia-1;}
if (secuencia == 0) secuencia= 4;
if (secuencia == 5) secuencia= 1;
if (secuencia == 1) {
digitalWrite(pinessalida[0], LOW);
digitalWrite(pinessalida[1], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[2], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[3], LOW);
}
if (secuencia == 2) {
digitalWrite(pinessalida[0], LOW);
digitalWrite(pinessalida[1], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[2], LOW);
digitalWrite(pinessalida[3], HIGH);
}
if (secuencia == 3) {
digitalWrite(pinessalida[0], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[1], LOW);
digitalWrite(pinessalida[2], LOW);
digitalWrite(pinessalida[3], HIGH);
}
if (secuencia == 4) {
digitalWrite(pinessalida[0], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[1], LOW);
digitalWrite(pinessalida[2], HIGH);
digitalWrite(pinessalida[3], LOW);
}
delay(100);
}

Un Enxeñeiro norteamericano reinventa a enerxía eólica

2009-01-20T12:54:00.005+01:00

A min a noticia que máis me interesou das que aparecían na páxina de Tendencias 21 foi a seguinte:

"Un ingeniero norteamericano reinventa la energía eólica.

Un fenómeno aerodinámico conocido por sus poderes destructivos y llamado aeroelasticidad “flutter” ha inspirado a un ingeniero para desarrollar un nuevo tipo de dispositivo capaz de generar electricidad a partir del viento."

Comentario:
Decidínme por esta noticia por que aínda que a enerxía eólica é xa unha realidade, toda mellora que se realize na súa obtención a fará cada vez máis rentable.

A Illa da Enerxía

2009-01-20T12:33:00.007+01:00

O profesor mandoume buscar a mellora tecnolóxica que me parecera máis interesante das que se presentan na páxina de Tendencias 21, e eu seleccionei esta:

"Idean una Isla de Energía para extraer del mar energía renovable e ilimitada. Aprovecha la diferencia de temperatura del agua oceánica para producir electricidad:

El ingeniero Dominic Michaels ha ideado una “Isla de Energía” para extraer del mar fuentes de energía renovables. El diseño se compondría de una planta de conversión de energía termal junto a turbinas eólicas, paneles solares y turbinas acuáticas, que apoyarían el funcionamiento de la primera. La planta de conversión de energía explota la diferencia de temperatura que hay entre la superficie oceánica y el agua que está en las profundidades para hacer funcionar turbinas de vapor que generarían la electricidad. Estas Islas de Energía, de 600 metros de largo y que necesitarían un inversión de 600 millones de dólares, también funcionarían como plantas desaladoras. "

Comentario:

Pareceume unha boa idea por que con estas "Illas de enerxía"se logran explotar catro enerxías renovables diferentes á vez (a forza do vento, a do sol, a das olas e a diferencia térmica entre as distintas capas da auga do mar) o cal sería unha axuda para reducir a dependencia que temos do petróleo. Ademais creo que debe ser máis fácil de amortizar o seu gasto de construcción ó tentar explotar catro en vez de unha soa enerxía.

Placa Arduino para o Belén

2008-12-10T20:08:00.006+01:00

Como xa comentamos na entrada anterior, imos a comentar o uso que fixemos da placa controladora Arduino para realizar os automatismos do Belén.

En cursos anteriores elaboramos no Taller de Tecnoloxía unha placa controladora por porto paralelo do PC, que aínda que nos permitía activar practicamente calquera dispositivo eléctrico ou electrónico independentemente da súa tensión de funcionamento, tiña o grave inconvinte de que necesitaba estar conectada a un PC permanentemente para que lle chegaran as sinais de control polo seu porto paralelo.

Durante este curso adquirimos varias placas Arduino que estamos a utilizar como substituto do ordenador para activar a placa controladora por porto paralelo.

Arduino conéctase por USB ó ordenador e desde este, usando o programa Arduino (baseado na linguaxe Processing), se lle programa a secuencia que queremos que Arduino execute. A partir deste momento, Arduino pode desconectarse do ordenador e actuar independentemente, necesitando tan só dunha fonte de alimentación de 9V ou similar.

O único problema inicial que podemos ter con Arduino, que é que non se pode conectar directamente a moitos dos dispositivos electricos que queremos activar, o solucionamos utilizando como interfase a nosa controladora por porto paralelo que conta con relés ás saídas que nos permiten traballar con calquera tensión e intensidade que desexemos.

Na foto superior pódense observar as conexións entre a placa controladora por porto paralelo e a placa Arduino. Arduino realiza o control dos automatismos e a placa controladora por porto paralelo funciona como unha interfase cos dispositivos eléctricos do Belén (luces a 220V, bomba de auga do río, motores de contínua do muiño e do Aserradoiro, etc).

Nesta foto móstrase toda a montaxe eléctrica (cadros de alimentación que proporcionan diversas tensión contínuas e alternas) e electrónica (a placa controladora por porto paralelo e a placa Arduino).

Montaxe do Belén

2008-12-05T17:23:00.008+01:00

Este curso ocupámonos de novo da montaxe do Belén do Instituto os alumnos de Diversificación (xa o fixeramos durante o curso pasado cando estabamos en 3º Diver).
Na montaxe do Belén hai unha parte eléctrica, necesaria para alimentar as luces do Nacemento, a bomba de auga que subministra a auga do río, o motor do serradoiro que simula o movemento da Noria polo empuxe da auga do río e o motor do muíño de vento.

A novidade respecto a cursos anteriores, é que nesta montaxe incorporamos control electrónico para o acendido e apagado das luces e motores. Para realizar este control automático necesitamos de 2 elementos electrónicos:

Unha tarxeta controladora por porto paralelo do PC, que se construíu no Taller do Instituto en cursos anteriores, que nos permite a través dos seus relés de saída, alimentar as luces de 220 VAC e os motores de continua.
A tarxeta controladora Arduino que nos permite substituír o ordenador por esta pequena placa de apenas 10 cm x 6 cm.

A placa Arduino que temos no Taller é conectable a un ordenador por porto paralelo e utiliza o seu propio programa (chamado tamén Arduino) realizado na linguaxe de programación Processing.
Inicialmente tivemos que programar a secuencia de acendido e apagado (e as temporizacións) no programa Arduino e unha vez cargado o programa na placa, esta é autónoma e controla as luces e motores utilizando como interfase a placa controladora por porto paralelo do PC.
Nas fotos podedes observar fotos do Belén.
En outro artigo comentaremos en máis detalle o uso da Placa Arduino e a súa conexión.

Motor con contactor reed

2008-10-30T17:53:00.009+01:00

Este motor o fixemos a partir de un Kit de construcción de Opitec (nº 105.180). A foto anterior é a que aparece na páxina de Opitec.

Este proxecto, aínda que o tiñamos empezado durante o curso pasado (2007-2008), non o chegamos a facer funcionar. Pero durante este curso estivemos perfeccionando o proxecto ata que finalmente funcionou como se pode ver no seguinte vídeo:

Unha das melloras realizadas foi poñer a distinta altura o eixo do electroimán e o contactor reed, para que se producise un desequilibrio de forzas cos imáns e o efecto de repulsión do electroimán foxe máis efectivo.
Ademais, tivemos que xuntar o máximo posible tanto o contactor reed como o electroimán ó taco de madeira onde van unidos os imáns.

Máquina de vapor

2008-10-30T17:43:00.007+01:00

Aínda que este proxecto o fixeron os alumnos de 4º diver do curso 2006-2007, realmente só funcionaba con aire a presión cando o compresor que utilizamos superaba os 2 bares de presión. Desde o comezo do curso estivemos a facer probas e detectamos algúns pequenos defectos que xuntos impedían que a máquina de vapor funcionase realmente coa presión do vapor xerado na súa caldeira.
Como se pode comprobar no seguinte vídeo, finalmente conseguimos que a máquina de vapor funcionase.

Entre as melloras realizadas estiveron:
Colocación (como indicaban os planos orixinais de Tradid) dun pequeno anaco de tubería de cobre como saída do vapor. Isto permite incrementar a presión do vapor pois o burato de escape redúcese.
Correción no ángulo de ataque da biela-pistón, xunto á lubricación axeitada antes de poñer en funcionamento a máquina.

ANÁLISE DE APARELLOS: LÁMPADA.

2008-10-22T20:53:00.006+02:00

NOME DO APARELLO.
En Galego: Lámpada.
En Castelán: Lámpara.
En Inglés: Lamp.
En Francés: Lámp.

Aínda que se coñecen erroneamente por lámpadas, deberían chamarse Luminarias. Lámpada fai referencia ó que se coñece como bombilla. Sendo a Luminaria o soporte da bombilla.

DESCRICIÓN DO APARELLO.
Orixe:
O invento da lámpada eléctrica foi atribuído habitualmente a Thomas Alva Edison, quen contribuíu ao seu desenvolvemento producindo, o 21 de outubro de 1879, unha lámpada práctica e viable, que luciu durante 48 horas ininterrompidas. Sen embargo, Heinrich Göbel construíu no ano 1854 o que moitos consideran a primeira lámpada, introducindo un filamento de bambú carbonizado dentro dun bulbo de vidro no que fixera o baleiro para evitar a oxidación. Continuou co desenvolvemento durante os cinco anos seguintes, logrando que funcionase ata 400 horas. Non solicitou unha patente inmediatamente, pero en 1893 (o mesmo ano do seu falecemento) foi admitido o seu invento como anterior ao de Edison.

Función principal:
Unha lámpada incandescente é un dispositivo que produce luz mediante o arrequecemento por efecto Joule dun filamento metálico, ata poñelo ó roxo branco, mediante o paso de corrente eléctrica. Son moi ineficientes xa que o 90% da electricidade que utilizan transfórmana en calor.

Compoñentes ou partes:
Casquillo, corpo da luminaria (6 compoñentes e 1 parafuso interior oco), cable eléctrico de 2 fíos, interruptor e enchufe.

OPERACIÓN DE MONTAXE-DESMONTAXE.
A luminaria desmóntase desenroscando cada unha dás súas partes como se de parafusos se tratasen. O primeiro paso é desenroscar o casquillo, para a continuación liberar os cables dos seus puntos de conexión co casquillo (mediante 2 parafusos). A continuación desenroscamos as diversas partes do corpo da luminaria (no noso caso seis compoñente que se unen a un parafuso oco) e sacamos o cable.

Para volver a montar a luminaria, realizamos o proceso inverso.

PROBLEMA DETECTADO NO APARELLO.
A luminaria funcionaba correctamente e só a desmontamos para coñecer o proceso de montaxe e desmontaxe e as súas diferentes partes.
Durante o proceso de desmontaxe caeunos o casquillo ó chan, perdendo parte do seu recubrimento cerámico, pero isto non provocou un maior problema no seu funcionamento, aínda que si na seguridade do seu uso en oportunidades posteriores.

ANÁLISE DE APARELLOS: BATEDORA.

2008-10-22T20:37:00.008+02:00

NOME DO APARELLO.
En Galego: Batedora
En Castelán: Batidora
En Inglés: Mixer
En Francés: Batteur
DESCRICIÓN DO APARELLO.
Orixe: A primeira batedora eléctrica foi patentada no ano 1908 en EE. UU. por Herbert Johnston. Pero a batedora cun deseño máis parecido ó usado na actualidade foi patentada en 1937.

Función principal: É un aparello que serve para triturar e cortar alimentos, facer salsas, purés e batidos.

Compoñentes ou partes: Está formada por un motor, pulsadores, circuíto transformador de AC/DC, brazo da batedora e coitela.

OPERACIÓN DE MONTAXE-DESMONTAXE.
Despois de observar a batedora exteriormente e que non se aprecian parafusos nela, tivemos que retirar unha tapa que ten na súa parte superior e atopamos un parafuso que permite abrir a carcasa do brazo da batedora.

Interiormente se aprecia o motor de corrente continua, o circuíto transformador de AC a DC e os pulsadores.

O proceso de montaxe foi sinxelo ó haber un único parafuso.

PROBLEMA DETECTADO NO APARELLO.

Esta batedora tiña o motor queimado.

ANÁLISE DE APARELLOS: O FERRO DA ROUPA

2008-10-22T09:08:00.013+02:00

NOME DO APARELLO:
En Galego: Ferro da roupa
En Castelán: Plancha
En Inglés: Iron
En Francés:Fer á repasser

DESCRICIÓN DO APARELLO
Orixe:
Sitúase como a orixe do Ferro, aproximadamente no século IV d. C. Hai documentos que indican que os chineses utilizaban un recipiente de lata, que contiña brasas e posuía un mango. En occidente comezouse a usar un alisador de vidro, mármore ou madeira, que se utilizaba en frío e empregábase xunto coa goma de amidonar que non permitía traballar en quente, ata ao redor do Século XV. Xa no Século XVII aparece a cita do termo “pasar o Ferro”. E os primeiros Ferros, xeralmente realizados en ferro, quentábanse ao lume. Posteriormente apareceron os Ferros ocos que se cargaban de brasas, denominándose “pasar o Ferro a carbón”. No Século XIX apareceron os Ferros de lavandería. En 1882 apareceu o primeiro Ferro eléctrico. En 1924, Joseph W. Myers inventou o Ferro eléctrico con termóstato (control de temperatura). En 1926, en Nova York, a empresa Elder Co. sacou á venda o ferro de uso doméstico a vapor.

Función principal:
O Ferro é un electrodoméstico que serve para pasar o Ferro, é dicir, alisar a roupa quitándolle engurras.

Compoñentes ou partes:
Enchufe, cable, zapata (contén a resistencia que se caldea coa corrente), termóstato (control da temperatura), reóstato (resistencia variable), tanque de auga.

OPERACIÓN DE MONTAXE-DESMONTAXE.

Primeiro separamos a parte posterior quitando un parafuso.

A continuación sacamos a parte superior do mango con moito coidado para non estragar as pestanas que ten.
Despois quitando outro parafuso separamos unha parte da carcasa. A continuación quítaselle o depósito da auga con tres parafusos e desmóntase a parte inferior (zapata) con tres parafusos máis.

PROBLEMA DETECTADO NO APARELLO.

Este Ferro fai masa na resistencia da zapata e produce un curtocircuíto que fai saltar o diferencial da instalación. Sen embargo, pode usarse en calquera enchufe que non teña toma de terra sen producir ningún curtocircuíto, aínda que non é o máis recomendable.

A violencia humana está relacionada cos hábitos alimenticios

2008-05-05T21:09:00.006+02:00

De acordo co traballo que nos pediu o profesor no cal debiamos seleccionar a noticia relacionada coa nutrición que máis nos impresionara ou sorprendera, atopamos esta noticia na páxina de Tendencias21:

"La violencia humana está relacionada con los hábitos alimenticios.
La carencia de los ácidos grasos omega-3 en la dieta occidental propicia depresión y agresividad."

“Recientes investigaciones realizadas con personal recluso y alcohólicos violentos han descubierto que un déficit en ácidos graso omega-3 propicia el surgimiento de comportamientos agresivos, depresión, suicidios y violencia. Los acidos grasos omega-3, que consumimos sobre todo con el pescado, propician óptimas conexiones neuronales, pero su consumo se ha reducido considerablemente en la dieta de los países desarrollados como consecuencia de los hábitos de vida. A cambio, ha subido el consumo de otros ácidos grasos que impiden conexiones neuronales apropiadas. Las dietas modernas podrían estar cambiando por tanto la arquitectura y el funcionamiento de nuestro cerebro, lo que explicaría en gran parte los niveles de violencia de la población occidental y señala asimismo que estas tendencias son reversibles con sólo un cambio en la dieta diaria.” Por Yaiza Martínez.

Esta noticia pareceunos moi curiosa xa que nunca pensariamos que a violencia tivera nada que ver coa alimentación.

O cerebro ten un sexto sentido para detectar as calorías

2008-05-05T20:56:00.007+02:00

A noticia que atopamos en internet que nos interesou máis foi:

O cerebro ten un sexto sentido para detectar as calorías.

"Una investigación desarrollada con ratones ha descubierto que el cerebro tiene un sexto sentido para detectar las calorías en los alimentos y que desencadena mecanismos compensatorios cuando comemos nutrientes con calorías, independientemente de que vengan o no acompañados de azúcares. Este descubrimiento sugiere que no sólo el sabor activa la respuesta cerebral, sino que otras funciones del organismo, como las metabólicas o la detección de señales gastrointestinales, también lo hacen. Conocer bien los procesos cerebrales que nos inclinan a consumir calorías ayudará a comprender mejor las causas de una enfermedad que se está volviendo pandémica en el mundo desarrollado: la obesidad.". Obtida da páxina de Tendencias21.

Eliximos esta noticia pois nos pareceu bastante interesante e curioso que o noso cerebro sexa capaz de saber as calorías que inxirimos sen ser conscientes de iso. Ainda asi isto non implica que o noso cerebro nos salve das enfermidades da obesidade e da mala alimentacion.

A cociña do futuro se baseará na mecánica cuántica

2008-05-05T20:49:00.007+02:00

Esta foi a noticia sobre nutrición que atopei en internet, na páxina de Tendencias21, que seleccionei para poñer no blog, espero que vos guste:

A cociña do futuro se baseará na mecánica cuántica.

"Nestlé utiliza ecuaciones cuánticas para mejorar los nutrientes de los alimentos cocinados."

“El nivel cuántico, que determina las propiedades de la materia, ha sido sometido a estudio en una rama hasta ahora no analizada: los alimentos cocinados. La combinación de los lípidos y del agua, así como la comprensión de la forma en que las moléculas de ambos elementos se combinan durante la cocción, ayudará a desarrollar sabores y texturas, así como a mejorar las capacidades de los nutrientes. De esta forma, nos acercamos cada vez más a otra cultura de la alimentación: de aquélla que buscaba nutrir pasaremos a la que intenta evitar enfermedades y se fabrica de forma más individualizada.” Por Olga Castro-Perea.

Elixin esta noticia porque me gustou a súa idea, xa que gracias aos estudios das partículas elementais dos alimentos poderiamos evitar enfermidades é cambiariamos a mellor a nosa alimentación.

Fotos do Entroido

2008-03-13T09:31:00.009+01:00

Nesta entrada imos a poñer as fotos do festival do entroido deste curso. Non vos perdades os disfraces de Adrián (Señora de Palmírez), as abellas (varios profesores) ou Manoliño (Cura vello).

Adrián está xenial de Señora de Palmírez, foi do millor do festival.

Os profes de abellas.

O cura coa señora de Palmírez.

Non vos perdades nesta foto a Federico (á dereita) disfrazado do Barón Vermello.

Modificacións na Máquina de Leonardo

2008-02-29T20:46:00.004+01:00

A continuación queremos mostrar algúns arranxos "tuneados" que lle fixemos ó noso proxecto "Máquina de Leonardo".

Nos seguintes vídeos pódese ver que lle puxemos un motor que sacamos dunha impresora que deixara de funcionar. O motor traballa a 12 V, pero nós o puxemos a menor voltaxe, resultando un motor moi silencioso e que non se forza en absoluto.

Ademáis fixemos cun anaco de flexe un simulacro de serra.

Esperamos que vos guste.

ESTADOS DA MATERIA

2008-02-21T10:19:00.006+01:00

De sempre estudiamos que os estados da materia son tres: solido, líquido e gasoso. Pero en determinadas situacións se pode dar un cuarto estado: O plasma.

Plasma: É un sistema que contén un número significativo de partículas cargadas. Adoita ser gas ionizado, é dicir, cargado electricamente, baixo determinadas circunstancias de presión, temperatura ou alto voltaxe.

O Plasma en contra do que pareza e un dos estados da materia máis abundantes no Universo, pois a materia das estrelas está en forma de plasma. Pero, tamén cerca nosa, temos exemplos de plasma e aínda que non o podamos ver, si vemos os seus efectos.

Cando nunha tormenta se produce un raio, este non é máis que un inmenso arco voltaico entre as nubes e a terra (tamén pode habelos de nube a nube) aproveitando as canles de plasma, é dicir de aire ionizado pola inmensa diferenza de potencial entre as nubes e o chan.

A continuación poñemos un vídeo obtido de Stage6 que mostra un arco voltaico producido nunha liña de alta tensión de 500.000 voltios. (Nota: Tal vez necesites ir á páxina de stage6 e baixarte os "drivers" de divx.

ESTADOS DA MATERIA (profundización)

2008-02-21T09:52:00.007+01:00

Como xa escribiron os nosos compañeiros os estados da materia son 4: Sólido, líquido, gasoso e plasma.

De tódolos xeitos, ó buscar en Wikipedia vimos que se podían dar, en condicións moi especiais, (normalmente con condicións extremas) outros posibles estados da materia:

Condensado de Bose-Einstein: Este estado se consegue a temperaturas cercanas ó cero absoluto (0º Kelvin) e se caracteriza porque os átomos se encontran todos no mesmo lugar, formando un superátomo.

Fluidos supercríticos: Por definición é calquera substancia que se encontre en condicións de presión e temperatura superiores ó seu punto crítico, é un casi estado con propiedades intermedias entre líquidos e gases.

Coloide: É aquel estado no que a fase contínua é un líquido e a fase dispersa se compón de partículas sólidas, poden atoparse coloides cuxos compoñentes se encontran en outros estados de agregación.

Superfluidez: É un estado da materia caracterizado pola ausencia total de viscosidade, de maneira que, nun circuíto pechado, fluiría interminablemente sin fricción. É un fenómeno físico que ten lugar a moi baixas temperaturas, preto do cero absoluto. Un inconvinte é que casi tódolos elementos se conxelan a esas temperaturas, pero hai unha excepción: O Helio.

Plasma de quark-gluones (QGP): É unha fase da cromodinámica cuántica (QCD) que existe cando a temperatura e/ou a densidade son moi altas. Este estado se compón de quarks e gluones libres que son os compoñentes básicos da materia. Se cree que existiu durante os primeiros 20 a 30 microsegundos despois de que o universo nacera despois da Gran Exploxión.

Materia extraña: É unha forma particular de materia de quarks. A unha densidade suficientemente alta, se espera que a materia extraña sexa supercondutora do calor.

Masa vs Peso

2008-02-21T09:47:00.008+01:00

Masa: Medida da cantidade da materia dun corpo. A masa representa o coeficiente de inercia dun corpo, é dicir, a resistencia que o corpo opón ás variacións do seu estado de movemento ou de quietude.

Peso: O peso é a medida da forza gravitatoria actuando sobre un obxecto. Cerca da superficie da Terra a aceleración da gravidade é aproximadamente constante e igual a 9,81 m/seg2; a unidade de peso no S.I. é o Newton e se pode medir cun dinamómetro.

Ó estado no que un corpo ten peso nulo, se lle chama ingravidez.

Pode deducirse que mentres a masa dun corpo se mantén invariable independentemente de onde se atope. Co Peso non sucede o mesmo, pois mesmo na Terra hai variacións segundo a altitude á que se mida (pois depende da gravidade terrestre).

O efecto é aínda maior se nos apartamos das condicións terrestres e nos imos a outro planeta, pois o peso dependerá directamene da aceleración da gravidade de ese planeta segundo a fórmula: P = M * g.

Como curiosidade podes coñecer cal sería o teu peso de estar sobre a superficie de diferentes corpos celestes do noso sistema solar, premendo sobre o seguinte enlace: Coñece o teu peso.

Orgullo e Prexuizo

2007-12-20T09:03:00.000+01:00

Esta foi a primeira película que vimos no horario de ámbito científico. Este curso imos a facer un pequeno repaso á historia do cine comezando cos Irmáns Lumier, Melies, etc, ata os nosos días. O profesor decidíu comezar cunha película actual, facendo comparación entre o seu guión e a historia orixinal, analizando as diversas partes da historia e mandándonos buscar información sobre o Director, a autora da historia e os actores e actrices principais, ademais de poñer a nosa opinión. Esperamos que vos guste, se queredes ampliar a información, podedes acceder á páxina oficial da película "Pride & Prejudice" , está en Inglés, pero é realmente moi bonita.

A nosa opinión sobre a película:

É unha película na que as imáxenes e a música se compaxinan cos decorados, edificios e traxes de época, parecéndonos moi ben realizada.
A tres de nós pareceunos aburrida nun principio pero melloraba cara o final, pois nos gustan máis as pelis de acción. Sen embargo á maioría pareculles moi divertida, fácil de seguir e moi romántica.

A Autora da historia orixinal: Jean Austen.

A escritora Jane Austen, naceu en Steventan, Inglaterra ou 16 de decembro de 1775. Morreu en Winchester, Inglaterra o 18 de Xullo de 1817. Foi unha destacada novelista británica, que viviu durante o período da rexencia, é dicir entre a época xeorxiana e a victoriana. A súa familia pertencía á burguesia agraria. Os círculos académicos sempre consideraron a Austen como unha escritora conservadora, pois nunca relataba nas súas novelas as vidas dos criados e clases populares.
Orgullo e prexuízo é problabemente a súa novela máis popular, tal vez debido ao personaxe de Elisabeth que Jean Austen consideraba á súa heroína favorita. Existen paralelismos entre os seus relatos e a súa propia vida, sen ir máis lonxe, a irmá maior de Jean Austen era a súa mellor amiga e isto vese reflectido en moitos dos seus relatos.

Outros libros de Jane Austen son "Sentido e sensibilidade", "Mansfield Park", "Emma", "A abadía de Northanger" e "Persuasión".

O Director da película: Joe Wright.

Foi galardoado co premio Bafta (similares ós Goya Británicos) "Carl Foreman" ao director revelación e co premio do círculo da critíca Londinense ao mellor director polo seu debut con "Orgullo e Prexuizo", foi nomeado a catro premios Oscar e ao Bafía á mellor pelicula Británica.
Xa gañara un bafta no apartado de Tv pola direción da exitosa (en Gran Bretaña) miniserie "Charles: The powen and the passión", nomeada tamén a outros cinco Bafta dos que levo dous.
Anteriormente e para a televisión, dirixiu as miniseries "Nature boy", pola que foi nomeada a un Bafta Tv.
Próximas películas súas serán: "Sexo en Nueva york", "Atonement", "Amor duradero" e "Wolkint title".

As Actrices principais:

Keira Knightley: Naceu o 26 de Marzo de 1985 en Teddlington, Middlesex (Inglaterra).
Participou entre outras na sagade películas "Piratas del Caribe". E proximamente estrenará "Atonement".

Rosamund Pike: Participou entre outras películas en "Romeo y Julieta", "The Livertine" e "La fierecilla domada".

Jane Malone: Participou nas películas "Cold Mountain(2003)" e "Bastard Out of caroline (1996)".

Brean Blethyn: Na súa carreira como actriz foi nomeada a dous oscars. Participou entre outras películas en "El jardín de la alegría (2000)" e "Sonny (2002)".

Os actores principais:

Mathew Macfadiyen: Naceu o 17 de Outubro de 1974 en Great Yormouth (Inglaterra).
Filmografía:
2006 -Middletown(Gabriel Hunton)
2007-Grindhouse,un funeral de muerto(Daniel)
2008-Frost/Nixon(John Birt),incendiary(Terrance Butcher)

Simon Woods:Participou entre outras películas en "Un anterior Engagement" e "Cambridge Spies".

A música da película:

É unha banda sonora orixinal creada por Darío Marianelli que tamén colabora con Joe Wright na súa nova película "Atonement".

Good Bye Lenin!

2007-12-17T10:07:00.000+01:00

A lo largo del primer trimestre vimos las siguientes películas. Algunas con más éxito que otras...

Good bye, Lenin

Una verdad incoveniente

Te doy mis ojos

Trece badaladas

En el nombre del padre

Despois de ver Good bye Lenin, fomos a aula de informática a informarnos sobre o Muro de Berlín y a Guerra Fría.

Denomínase Guerra Fría ao enfrontamento político, ideolóxico, económico, tecnolóxico e militar que tivo lugar durante o século XX entre os bloques ocidental- capitalista, liderado por EEUU e oriental - comunista liderado pola Unión Sovietica.

O muro de Berlín separou o Berlín occidental do Berlín oriental. Levantouse o 13 de agosto de 1961 e caeu o 9 de novembro de 1989. Tiña unha lonxitude de 120 Km.

Diego Rodríguez

La flaqueza del Bolchevique

2007-12-17T09:42:00.000+01:00

Un hombre de unos treinta años choca contra una señorita pija e histérica que llevaba un cochazo. Se llama Sonsoles. El hombre la emprende con ella y decide desmoralizarla y acosarla. Tiene como armas su ingenio e imaginación... pero un día conoce a una jovencita de quince años que resulta ser la hermana pequeña de Sonsoles. Rosana, engreída y muy guapa, vuelve loco a Jaime que se acaba obsesionando con esta lolita. Un día quedan para ir a la piscina y tras pasar la tarde allí deciden ir a un lugar más apartado e íntimo.Nada resultará como esperaban.

Amanda García

Las voces del desierto

2007-12-17T09:22:00.001+01:00

Una señora ya entrada en edad viaja a Australia a un congreso de médicos. Un coche la recoge en el hotel, pero no la lleva al congreso sino al desierto. En el desierto se encuentra con una tribu de aborígenes, que saben que su raza pronto va a desaparecer y quieren que la doctora escriba un libro sobre ellos. En el desierto y con la tribu, la señora aprende sus costumbres que son muy diferentes a las de ella. Aprende a comer animales y a nunca decir jamás, aprende a caminar descalza por el desierto y aprende la lengua y antiguos hábitos de los aborígenes. Le enseñan que en la tribu el término medicina no se refiere a la curación física de una persona, sino de todo el grupo. Cuando Marlo es liberada por los aborígenes, esta decide hablar sobre su experiencia en el desierto con la tribu, empieza a dar conferencias y charlas en las iglesias, cárceles... Algunos la tachan de impostora pero ella ha aprendido y quiera transmitir ese conocimiento profundo.

Álex Dobarro

Ideas negativas e fumar

2007-11-26T13:23:00.001+01:00

Las emociones negativas impulsan el consumo de tabaco y cannabis

"El consumo regular de estas sustancias ayudar a paliar un déficit emocional.
Las emociones negativas incontroladas tienen una influencia determinante en el consumo de tabaco y cannabis en los jóvenes, según un estudio realizado en la Universidad Autónoma de Barcelona. El estudio establece que los estudiantes menos capaces de reparar su estado emocional son los que tienen una mayor tentación de iniciarse en el consumo de tabaco y/o cannabis, y que el consumo regular de estas sustancias ayuda en cierta medida a paliar este déficit emocional. Estos resultados descubren la importancia de tener buenas habilidades en comprender y reparar las emociones negativas, así como las habilidades para mantener o prolongar durante más tiempo las emociones positivas, para evitar dependencias. Por Vanessa Marsh."

Enerxía solar nos centros educativos

2007-11-22T10:19:00.002+01:00

Un campus de Silicon Valley se pasa a la energía solar sin poner dinero.

"Se ha asociado con una petrolera y un banco que corren con los gastos y obtienen beneficios.
Un distrito escolar de Silicon Valley, en California, que tiene 32.500 alumnos y 40 escuelas, ha acometido la transición hacia la energía solar sin poner dinero, lo que le permitirá ahorrarse un millón de dólares al año en la factura de la luz. Lo ha conseguido asociándose con una petrolera, que se encargará de instalar y mantener los paneles solares, y con un banco, que financiará el operativo y venderá la electricidad así obtenida a los centros escolares del campus. La operación se beneficia además de subvenciones oficiales y de exenciones fiscales. La idea partió de una profesora de ciencias, es buena para todas las partes y podría ser replicada en otros lugares del mundo. Por Vanessa Marsh."

Estaría moi bien que en tódolos centros e edificios públicos se puxeran placas solares, por que se aforraría diñeiro e non se contaminaría tanto. Ó igual que no campus de Sillicon Valley nós poderiamos poñer tamén placas solares e aforrarnos un diñeiro para as vacacións, je, je ;-).

Illa flotante para o turismo

2007-11-22T10:08:00.001+01:00

Una isla flotante de 10.000 pasajeros revolucionará el turismo

"Constituye una de las primeras utopías tecnológicas del Siglo XXI
Una isla flotante que será un destino en sí misma, con una superficie de doce hectáreas y una capacidad de 10.000 personas a bordo, ha sido diseñada por un arquitecto francés y los astilleros Alstom con la finalidad de revolucionar el turismo de lujo y de superar las limitaciones de los destinos tradicionales fijos. Por Raúl Morales."

Escollín este tema porque me pareceu interesante polo curioso que sería estar vivindo durante un tempo nunha auténtica illa artificial no medio do mar, e que ademais pode moverse e viaxar.

Un videoxogo que axuda a combatir o sobrepeso

2007-11-22T09:55:00.001+01:00

Un videojuego ayuda a combatir el sobrepeso

"Se compone de una PDA y un sensor que detecta nuestros movimientos en tiempo real
Trescientos millones de personas en todo el mundo sufren sobrepeso. Para combatir este mal de las sociedades occidentales, un grupo de informáticos de la universidad de Houston ha ideado un videojuego conectado a una PDA que se comunica con un sensor que detecta nuestros movimientos físicos. Mediante este sistema, los jugadores pueden ver a su avatar (personaje principal) del videojuego moviéndose en tiempo real con los mismos movimientos que ellos hacen en su día a día. Para avanzar en el juego, los jugadores tienen que realizar un movimiento físico (subir escaleras, correr…), de tal modo que cuanto más se muevan más puntos consiguen. Las primeras pruebas han demostrado que el juego ayuda efectivamente a bajar peso. Por Raúl Morales. "

Elixín esta noticia porque me pareceu importante xa que tódalas persoas que queiran baixar de peso, tamén se poden divertir e pasalo ben con este novo videoxogo.

Novo posible tratamento contra o cancro

2007-11-22T09:35:00.001+01:00

Crean una molécula sintética que induce al suicidio a las células cancerígenas.

"Ha conseguido eliminar algunos tumores y podría aplicarse a otras enfermedades.
El fenómeno de la apoptosis o muerte celular programada ha sido mimetizado en laboratorio para producir una molécula artificial capaz de asesinar hileras de células enfermas de cáncer. Aunque se encuentra en los primeros estadios de investigación, estos procesos han pasado ya de células de cultivo a hileras de células cancerígenas en ratones vivos, consiguiendo incluso la eliminación de tumores. Pero la apoptosis imitada podría llegar a servir también para sanar otras enfermedades, como desórdenes neurológicos o enfermedades autoinmunes. Por Olga Castro-Perea."

É unha noticia moi interesante, xa que podería haber un descenso de personas que morran de cancro e mellorar a súa calidade de vida, ademais podería aplicarse o mesmo sistema a outras emfermidades. Aínda que como dí a noticia, estea en fase de experimentación, esperemos que funcione porque salvaría moitas vidas.

Proxecto Taller de transmisións

2007-11-17T18:54:00.003+01:00

O noso proxecto de Tecnoloxía (de Noelia, J. Antonio e Javier) é a realización dunha maqueta de taller de carpintería con transmisión por polea-correa.

Fotos do proxecto:

2ª Foto:

E a continuación poñemos un vídeo para que vexades o proxecto rematado, non sei se o podedes ver ben, pero a polea superior, mediante as gomas, transmiten o movemento ó resto de poleas do proxecto.

Esperamos que vos gustara o proxecto.

Proxecto máquina de Leonardo

2007-11-17T18:50:00.002+01:00

O noso proxecto de Taller (de Diego, Rober e Vero) consiste na realización dun sistema de engrenaxes baseado nun deseño orixinal de Leonardo da Vinci.

Fotos do proceso de construción:

Estamos xa case na metade do proxecto, aínda nos faltan por poñer a maior parte dos engrenaxes, a manivela e toda a estrutura que as manterán suxeitas. As pezas teñen que estar a medida, como xa pon arriba, estamos realizando un proxecto de Leonardo, o misterioso e polifacético xenio do Renacemento, que naceu nunha casa sinxela a moi pouca distancia do pobo de Vinci, entre Empoli e Pistoia na rexión da Toscana, no norte de Italia. TODO UN XENIO.

2ª Foto:

Para que podades apreciar ben o proxecto xa rematado, poñermos a continuación un vídeo no que se poden apreciar os seus engrenaxes en movemento, esperamos que vos guste.

Proxecto Roda hidráulica

2007-11-17T18:34:00.001+01:00

O noso proxecto de Tecnoloxía (de Amanda, Adri e Alex) é a realización dunha roda hidráulica, que debería moverse con auga e á súa vez proporcionar movemento a un dos proxectos realizados nos outros grupos.
Iremos mostrando varias fotos do proceso de construción.

Como pódedes ver na foto, estamos facendo unha roda hidráulica (unha noria). Xa fixemos as 4 rodas (dúas grandes e dúas máis pequenas que lles sirven de reforzo) e agora imos a unilas con pezas cadradas que irán inxertadas nas rodas grandes. Este é un traballo laborioso porque hai que anchear os cortes que xa fixeramos nas rodas para que entren as pezas, pero casi estamos acabando. É un bo proxecto, pero algo complicado de realizar.

2ª foto: Na seguinte foto pode verse a Roda hidráulica xa rematada, esperamos que vos guste.

O quentamento global no hemisferio norte

2007-11-15T10:27:00.002+01:00

El calentamiento global se ensañará con los continentes del Norte.

"Una simulación de las temperaturas en 2040 alerta de los próximos cambios mundiales

El calentamiento global será más acusado en los continentes que en los océanos, así como en las latitudes altas más que en las bajas, y más en invierno que en verano. Son los resultados de una simulación de los cambios proyectados de las temperaturas del planeta entre 2040 y 2060, realizada con los datos históricos obtenidos entre junio y agosto de los años comprendidos entre 1975 y 1995. El mapa de estos cambios climáticos previsibles ha sido realizado por expertos del gobierno canadiense y para validarlos para regiones y países concretos demanda nuevos modelos en los que ya trabajan algunos países. Por Vanesa Marsh".

Comentario:

Escollín esta nova porque me parece moi importante saber que en poucos anos a vida do planeta pode ser moi difícil e deberiamos poñer remedio a esta situación. Ademais pareceume paradóxico que sexa no hemisferio norte onde máis o notaremos, é algo así como facer xustiza, pois somos os principais responsables do cambio climático.

Un prototipo de mobil

2007-11-09T09:25:00.001+01:00

Un prototipo de móvil nos da información de los objetos que nos rodean.

"Un servidor central envía información sobre la imagen de video recogida por el celular 3G.
Investigadores de Accenture Technology Labs, en Francia, han desarrollado un prototipo de móvil capaz de darnos información detallada sobre los objetos que nos rodean. El dispositivo graba videos que después envía a un servidor central. El servidor central rastrea, mediante un algoritmo llamado SIFT, una base de datos y, una vez que encuentra información relevante sobre el objeto, se la manda al usuario. El desarrollo de nuevas tecnologías de procesado de imágenes ha llevado a varias empresas a crear dispositivos parecidos. Por Raúl Morales".

Puxen esta nova por que si lle quitas unha foto a algo que nos rodea, o móbil darianos información sobre ese obxecto. Sería fácil nun futuro ter un catálogo de libros ou artigos de venta dunha tenda realizado coa axuda do propio móbil.

O mercado dos mobiles

2007-11-08T10:27:00.001+01:00

Las ventas de móviles en el mundo han aumentado un 13,8% este año

"Nokia sigue siendo, sin discusión, el fabricante número uno
Los fabricantes de móviles tienen motivos para estar contentos. Las ventas acumuladas en el último año han subido un 13,8% respecto a 2006, según un informe de IDC. El buen comportamiento de los mercados emergentes y la buena respuesta que los mercados maduros están dando a los terminales caros han propiciado estas buenas cifras. Aunque las ventas se han desacelerado un poco, la adquisición de dispositivos móviles convergentes ha experimentado un fuerte repunte. El fabricante finlandés Nokia sigue siendo el primero del mundo, muy por encima de sus perseguidores, Samsung, Motorola, Sony Ericsson y LG. Por Raúl Morales."

Second Life só co pensamento

2007-11-07T11:25:00.001+01:00

Ya es posible vivir en Second Life sólo con el pensamiento

"Una tecnología japonesa abre el metaverso a los discapacitados.
Científicos japoneses han desarrollado un dispositivo que permitirá mover los avatares o personajes de Second Life, la “segunda vida” en la Red, sólo con el pensamiento. Gracias a un interfaz neuronal directo cualquier actividad de la corteza motora del cerebro es registrada y transformada en movimiento virtual. En un futuro, se espera que el invento tenga importantes aplicaciones médicas, especialmente para discapacitados."

Seleccionei esta nova, porque nun futuro creo que poderemos manexar Second life so cun aparato que transmite todo o que pensamos e ademais axudara a moitas persoas que teñen algun tipo de discapacidade. Tamén supoño que podería aplicarse esta tecnoloxía para o manexo de moitos aparatos (automóbiles, ordenadores, etc).